schuldhulp

Toen ik in oktober 2018 het vonnis voor ontruiming van mijn woning ontving en ik niet binnen de gestelde maand het openstaande bedrag kon overmaken, adviseerde de advocaat mij om contact op te nemen met schuldhulp. In mijn postcodegebied is dat schuldhulpinstantie Puurzuid.

Ik nam telefonisch contact op met Puurzuid om een afspraak te maken. Ze zeiden dat ik hun crisisdienst moest bellen vanwege de ontruiming. Bij de crisisdienst kreeg ik schuldhulpverlener Albert aan de telefoon. Hij vroeg of ik de situatie kort wilde uitleggen aan de telefoon. Dat deed ik. Na mijn verhaal aangehoord te hebben zei Albert dat hij heel goed contact heeft met Ymere en dat hij hen niet herkende in het verhaal dat ik hem vertelde. Hij zei dat hij Ymere ging benaderen om te controleren of wat ik vertelde wel klopte. We maakten een afspraak en Albert vroeg of ik allerlei documenten (vonnis, bankafschriften etc.) wilde meenemen of naar hem kon mailen. Ik stuurde alle documenten per mail naar hem toe.

Op de afspraak zei Albert dat hij met Ymere had gesproken. Hij zei dat er sprake was van een conflict. Hij zei dat hij mijn bankafschriften had bekeken en diverse betalingen van mij aan de advocaat was tegengekomen en hij vroeg zich af of de advocaat nooit tegen mij had gezegd dat ik moest stoppen met al die conflicten met Ymere. Ik zei tegen Albert dat ik jaren geleden gewoon gebruik had gemaakt van mijn rechten als huurder en een zaak had voorgelegd aan de Huurcommissie. Ymere vat dat blijkbaar op als een conflict. Ook legde ik aan Albert uit dat ik de advocaat had ingeschakeld om n.a.v. de ontruimingsprocedure van Ymere een ontruiming te voorkomen. Ook dat lijkt mij een normale gang van zaken. Ik legde hem uit dat ‘al die betalingen’ die hij tegen was tegengekomen gewoon één rekening (eigen bijdrage advocaat) betrof die ik van de advocaat in twee termijnen mocht betalen. Terwijl ik dit allemaal aan Albert uitlegde, zocht hij overal afleiding om het contact met mij te vermijden. Hij tuurde naar zijn computer, rommelde in zijn papieren etc. Uit niets bleek dat hij begreep wat ik zei of dat het hem interesseerde wat ik vertelde. Daarom stopte ik maar met uitleggen. Albert zei ook dat zijn voorkeur altijd uitgaat naar een minnelijke regeling en dat hij zich daarvoor wilde inzetten. Daar was ik het helemaal mee eens en we besloten om te werken aan een minnelijke regeling met Ymere. Omdat ik ook wilde verhuizen naar een opvang, om van daaruit een andere woning te zoeken via Woningnet, maakte Albert een afspraak voor mij met Maatschappelijk Werk, dat ook gevestigd is in het gebouw waar Puurzuid zit.

De volgende afspraak bij Puurzuid was met iemand van Maatschappelijk Werk. Ik ben de naam van deze persoon vergeten maar het was een vriendelijke man. Hij vertelde dat er helemaal geen daklozenopvang is voor mensen die geacht worden zelfredzaam te zijn. Om niet dakloos te worden moest ik helaas toch strijden voor een woning waar ik niet in wil wonen. De maatschappelijk werker adviseerde mij om te proberen om binnen een maand een andere woning te vinden via Woningnet. Hij vertelde dat hij eerder te maken had gehad met een dame die haar huis uitgezet zou worden. Deze dame reageerde toen op een huurwoning via Woningnet. Ze werd meteen de eerste kandidaat en kon verhuizen voordat de ontruiming van haar woning zou plaatsvinden. De maatschappelijk werker dacht dat dat mij misschien ook zou lukken omdat ik een lange woonduur/inschrijftijd heb bij Woningnet. Hij wees mij er wel op dat ik mogelijk een verhuurdersverklaring nodig zou hebben en dat Albert dat zou kunnen regelen via zijn goede contacten bij Ymere. Iedereen bij Puurzuid had het over de goede relatie van Albert met Ymere. Het leek er op dat Albert contact had met de sociale kant van Ymere. Ik had er daardoor vertrouwen in dat alles goed zou komen.

Albert had gezegd dat we eerst een betalingsregeling konden voorstellen aan de deurwaarder van Ymere. Mocht dat afgewezen worden dan konden we een lening aanvragen bij de Gemeente Kredietbank Amsterdam. Op de volgende afspraak ging Albert een betalingsregeling voorstellen aan de deurwaarder. We zaten in een kantoorruimte bij Puurzuid. Albert belde de deurwaarder op. Hij zei tegen de deurwaarder om welk dossier het ging en hij zei ook direct dat hij een lening bij de Gemeente Kredietbank Amsterdam ging aanvragen om het openstaande bedrag in één keer te betalen. Dat vond ik een vreemd begin van de onderhandelingen want hoe krijg je de deurwaarder nog geïnteresseerd in een betalingsregeling als je direct zegt dat de rekening in één keer betaald kan worden door een lening aan te vragen. Misschien was Albert heel bedreven in het onderhandelen. Ik was heel benieuwd naar het vervolg van het gesprek. Het leek erop dat de deurwaarder grapjes maakte over mijn dossier want Albert lachte om zijn reactie, keek stiekem naar mij, onderdrukte zijn lach, ontweek mijn blik en probeerde zijn gezicht zo neutraal mogelijk te houden. Daarna informeerden Albert en de deurwaarder elkaar over hoe het met hen persoonlijk ging. Ze schijnen elkaar ook privé te kennen. Er volgde een privégesprek tussen Albert en de deurwaarder. Uit dat gesprek maakte ik op dat Albert ook nog ergens anders werkzaamheden verricht. Daar spraken ze een hele tijd over. De deurwaarder hing ook hele lange verhalen op. Dan luisterde Albert aandachtig en ging er soms op in. Daarna ging het gesprek over de dementerende ouders van Albert. Hij zei dat er geen plaats voor hen was in een verzorgingstehuis en dat hij veel tijd kwijt was aan de zorg voor zijn ouders. Daar spraken ze een hele tijd over en ineens ging het gesprek over mij. De deurwaarder vroeg aan Albert of ik last had van ongedierte onder de vloer. Albert speelde de vraag door naar mij. Ik antwoordde bevestigend. De deurwaarder had waarschijnlijk zijn lolbroek aan want toen hij daarop reageerde schoot Albert weer in de lach en weer probeerde hij dat te verhullen en mijn blik te ontwijken. Nadat ze daarover uitgelachen waren, ging het gesprek weer over in een privégesprek. Voordat ze ophingen, zei Albert tussen neus en lippen door tegen de deurwaarder dat ik een betalingsregeling wilde aanbieden. Volgens mij vonden zowel de deurwaarder als Albert dat een hele goede grap en dat was het natuurlijk ook gelet op de ‘onderhandelingsmethode’ van Albert. Albert luisterde naar de reactie van de deurwaarder en hing op. Nadat hij het gesprek had beëindigd, zei Albert tegen mij dat Ymere aan de deurwaarder had gevraagd om een harde aanpak in deze zaak. Albert zei verder dat het voorstel voor een betalingsregeling per mail naar de deurwaarder moest. Dat zou hij later op de dag doen. Hij benadrukte nogmaals dat hij er alles aan zou doen om een minnelijke regeling tot stand te brengen met Ymere.

Onderweg naar huis vroeg ik mij af of Albert nou zo dom was of heel vals. Het leek er voor mij aan de ene kant op dat de deurwaarder overwicht had op Albert en dat Albert graag wilde meedoen met de deurwaarder. Het leek er ook op dat de deurwaarder heel goed wist dat Albert tegen hem opkeek en dat de deurwaarder daar misbruik van maakte door een zakelijke bespreking te saboteren door over privézaken te beginnen met Albert. Aan de andere kant zou het ook heel goed kunnen dat ze allebei hadden afgesproken om mijn betalingsvoorstellen te saboteren en mij te bespotten om Ymere een plezier te doen. Later kreeg ik van Albert per mail het bericht dat de deurwaarder een betalingsregeling had afgewezen. Dat kwam niet als een verrassing.

Ik maakte een volgende afspraak met Albert om een lening bij de Gemeente Kredietbank Amsterdam aan te vragen. Het probleem bij de GKA is dat het voor mij lijkt dat ik daar nooit tot de kern van het probleem kan komen. Dat is geen onwil van de GKA maar een kwestie van regelgeving. De kern van het probleem is Ymere en de ontruiming. Daar heb ik een lening voor nodig. Maar voor de GKA zijn alle openstaande rekeningen een probleem. Mijn roodstand bij de ABN Amro bank was niet schokkend maar wel iets hoger dan de schuld bij Ymere en daardoor voor de GKA het grootste probleem. Ik had ook nog een jaarafrekening ontvangen van energiebedrijf Greenchoice. Dat zijn voor de GKA allemaal betaalachterstanden die problematisch zijn. Ik moest daardoor een hogere lening bij de GKA aanvragen dan ik wilde maar ook hoger dan de GKA aan mij wilde lenen. Albert zei dat hij de lening toch ging aanvragen en dat hij er een toelichting bij zou schrijven, dat ik een lage huur betaal waardoor ik de hogere lening wel kan aflossen. We vulden het aanvraagformulier in. Albert zei dat hij het even te druk had om meteen de toelichting te schrijven. Hij vroeg of ik alvast een handtekening wilde zetten dan zou hij later de toelichting schrijven en naar mij mailen. Ik ontving later –nadat de aanvraag de deur uit was- inderdaad per mail de toelichting van Albert. In de toelichting stond hoofdzakelijk een vaag verhaal over jarenlange conflicten met Ymere. Dat al deze conflicten hebben geleid tot een rechtszaak en dat de rechter heeft bepaald dat de woning ontruimd mag worden. Normaal gesproken doet de GKA 10 dagen over het behandelen van een aanvraag. Deze aanvraag hadden ze in 2 dagen afgewezen.

Ik was de sabotage praktijken van Albert inmiddels helemaal zat en vroeg aan Puurzuid of ik een andere schuldhulpverlener kon spreken. Puurzuid begon over de fantastische relatie die Albert met Ymere heeft en dat het beter voor mij was om Albert als schuldhulpverlener te hebben i.v.m. de verstoorde relatie met Ymere. Ik wilde toch een andere schuldhulpverlener. Er werd een nieuwe afspraak gemaakt. Toen ik op de afspraak verscheen, bleek het een afspraak met Albert te zijn. Hij vertelde dramatisch hoe erg hij mijn situatie vond en dat hij zich wilde inzetten voor een minnelijke regeling met Ymere. Hij was nog steeds in gesprek met Ymere, zei hij. Volgens hem klopte er iets niet aan de openstaande schuld en aan de hele situatie maar hij kwam er maar niet achter wat er niet klopte. Hij zou er alles aan doen om het helder te krijgen. Hij zei dat deze kwestie hem zo hoog zat dat hij in staat was om direct in de auto te stappen en met mij naar Ymere te rijden om alles uit te praten. Hij zei dat hij bij het gesprek aanwezig zou zijn als getuige. Hij vroeg wat ik van zijn plan vond. Zijn plan kwam op mij over als de geijkte werkwijze van Ymere maar dat zei ik niet. Over vervelende kwesties wil Ymere niets op schrift zetten. De huurder mag namelijk geen bewijs hebben. Ymere wil dan telefonisch of persoonlijk met je spreken. Na het gesprek wordt er dan beweerd dat er tijdens het gesprek allerlei afspraken met je zijn gemaakt terwijl dat niet zo is. Gelet op de goede relatie van Albert met Ymere en de eerdere acties van Albert, kreeg ik het vermoeden dat Albert en Ymere dit plan samen hadden bekokstoofd. Ik stelde daarom voor dat wij schriftelijk met Ymere zouden communiceren. Albert reageerde daar net zo allergisch op als Ymere. Hij hield er meteen over op. Is er ook nooit meer over begonnen. Ineens zat het hem niet meer zo hoog.

De betaaltermijn van een maand was nog niet voorbij. Ik besloot te proberen om zelf iets te regelen maar ik had bij Puurzuid een formulier ondertekend waarin staat dat ik geen financiële verplichtingen mag aangaan. Ik moest dus een andere oplossing zoeken. Op internet vond ik het Fonds Bijzondere Noden Amsterdam. Ze helpen mensen in financiële nood d.m.v. een gift. Je kunt ervoor kiezen om in ruil daarvoor vrijwillig iets voor hen te doen, bijvoorbeeld vrijwilligerswerk. Dat vond ik een prima ruil. Sowieso vind ik het Fonds een mooi initiatief. Zonder gift zou ik het ook niet erg vinden om vrijwillig voor hen te werken. Per mail heb ik het hele probleem aan hen voorgelegd. Een medewerkster mailde dat ze mijn probleem begreep en dat ik een aanvraag bij hen kon indienen. Ze stuurde mij daarvoor een aanvraagformulier. Ze zei dat ik met het formulier naar een schuldhulpinstantie moest gaan en het formulier door hen moest laten invullen en via hen naar haar moest opsturen. Ze stuurde mij diverse namen en adressen van schuldhulpinstanties waar ze mee samenwerken zodat ik daar naar toe kon. Ze werken ook samen met Puurzuid.

Het was vrijdag, eind van de middag, ik ging naar Albert met het aanvraagformulier van het Fonds. Albert leek compleet uit het veld geslagen toen ik aan hem vertelde dat het Fonds had gezegd dat ik het bedrag bij hen kon aanvragen. Albert zei dat het Fonds niet betaalde als er nog een moratorium kon worden aangevraagd. Ik zei tegen hem dat het moratorium ook kon worden afgewezen en dat ik dan op straat sta. Ik had duidelijk aan het Fonds geschreven dat ik het bedrag wilde aanvragen om een ontruiming en het risico op ontruimen wilde voorkomen. De betreffende mailwisseling had ik naar Albert doorgestuurd. Albert zei dat hij toch eerst contact ging opnemen met het Fonds. Op tafel stond een telefoon en Albert pakte de hoorn op maar hij twijfelde ineens en legde de hoorn weer neer. Hij liep naar een ander kantoortje, dat lag tegenover het kantoor waar ik zat. Ik zag dat hij daar de telefoon oppakte maar geen nummer intoetste. Hij hield alleen de hele tijd de hoorn tegen zijn oor. Hij keek over zijn schouder naar mij om te kijken of ik hem in de gaten hield. Nou en of ik hem in de gaten hield! Albert legde de hoorn weer neer. Hij ging ergens heen waar ik hem niet zag. Later zag ik hem in de grote wachtruimte/kantine heen en weer lopen. Hij was in gesprek op zijn mobiele telefoon. Hij ging -nog steeds in gesprek- weer een andere ruimte in. Kwam daar weer uit en liep weer heen en weer -nog steeds in gesprek– door de wachtruimte. Daarna verdween hij weer uit zicht. Ik zat ongeveer een kwartier in het kantoortje te wachten en toen kwam Albert -nog steeds pratend aan de telefoon- terug. Hij zei dat hij met de deurwaarder in gesprek was want er was een ontruiming en daarover moest hij met spoed met de deurwaarder overleggen. Het leek er voor mij eerder op dat er wat Albert en de deurwaarder betreft een noodsituatie was ontstaan want ze liepen het risico dat de openstaande rekening bij Ymere betaald zou worden. De door Ymere gewenste ontruiming dreigde daardoor niet door te gaan. Het leek erop dat Albert uit pure wanhoop zijn vrienden bij de deurwaarder had gebeld om te vragen wat hij in deze noodsituatie moest doen. Na afloop van zijn gesprek met de deurwaarder zei Albert dat we de aanvraag wel gingen invullen en ondertekenen maar nog geen datum eronder zouden zetten want er was geen leidinggevende aanwezig en de leidinggevende moest ook ondertekenen. Het bedrag werd ook nog niet ingevuld omdat ik de openstaande rekening maandelijks afbetaal ondanks het feit dat Ymere geen genoegen neemt met een betalingsregeling. Albert zei verder dat de telefoon niet werd opgenomen bij het Fonds maar dat hij maandag contact met hen zou opnemen.

De week daarop kreeg ik bericht van Albert dat het Fonds mijn aanvraag niet in behandeling zou nemen omdat ik een moratorium kon aanvragen. Er viel verder niet met Albert te praten dus ik belde de medewerkster van het Fonds op. Ze zei dat Albert haar had gebeld en met haar had afgesproken dat hij het aanvraagformulier naar het Fonds zou opsturen als de woning zou worden ontruimd. Dit had Albert geregeld zonder met mij te overleggen. Ik wilde het bedrag juist aanvragen om de ontruiming te voorkomen. Nu wordt het bedrag aangevraagd als de woning wordt ontruimd. Ik begreep ineens waarom Albert langdurig met de deurwaarder in overleg was. Ze hebben waarschijnlijk besproken hoe Albert het geld moest veiligstellen voor de deurwaarder en tevens mij buitenspel zetten. Ze wilden –achteraf gezien- bewust geen datum op het aanvraagformulier omdat de ontruimingsdatum onbekend is. Ze wilden ook bewust alvast mijn handtekening eronder hebben omdat ze konden vermoeden dat ik niet zou tekenen voor hun plan. Het bedrag is -achteraf gezien- niet ingevuld omdat het openstaande bedrag enorm gaat oplopen als de woning wordt ontruimd. Sabotage is blijkbaar ook onderdeel van de ‘harde aanpak’ van de deurwaarder. Het ondertekende aanvraagformulier zit nog altijd in mijn dossier. Elke keer als ik bij Puurzuid ben zie ik het aanvraagformulier in mijn dossier. Het heeft een aparte kleur en print. De deurwaarder gaat het verzilveren na de ontruiming.

Ik heb na de kwestie over het Fonds contact opgenomen met andere schuldhulpinstanties om te vragen of zij mij verder wilden helpen om de ontruiming te voorkomen. Ik kreeg elke keer te horen dat ik vanwege mijn postcode vastzit aan Puurzuid. Ik heb daarom maar weer eens een keer Puurzuid gebeld om te vragen of ik een andere schuldhulpverlener toegewezen kon krijgen. Er werd gezegd dat de crisisdienst maar 3 schuldhulpverleners heeft. Dat ze het allemaal druk hebben maar Puurzuid zou wel vragen of een andere schuldhulpverlener contact met mij wilde opnemen voor een afspraak. Ik kreeg een nieuwe afspraak. Nou, je raadt het misschien al, de nieuwe schuldhulpverlener was Albert. Hij hield weer een dramatisch verhaal dat hij met Ymere in gesprek is over een minnelijke regeling en dat Puurzuid met man en macht probeerde om de ontruiming te voorkomen etc.

De betaaltermijn van een maand was bijna voorbij en de rekening was nog altijd niet betaald. De betaaltermijn zou verstrijken op een zondag. In de week voorafgaand wilde ik nou eindelijk wel eens van Albert weten wat het resultaat was van zijn wekenlange gesprekken met Ymere. Albert zei dat hij niet al die tijd met Ymere in gesprek was?? Maar dat hij alsnog contact met hen zou opnemen om te vragen of ze open stonden voor een minnelijke regeling. De week was bijna voorbij en ik kreeg maar geen antwoord van Albert. Op vrijdag wilde ik toch echt het antwoord weten. Ik belde Albert op. Hij nam te telefoon niet op. Ik mailde hem. Hij reageerde niet. Hij had geen vrije dag volgens Puurzuid. Ik was wanhopig en belde de advocaat op om te vragen of hij aan Albert wilde vragen hoe de zaak ervoor stond. De advocaat is een vriendelijke, behulpzame man. Hij belde Albert op. Albert nam ook bij hem de telefoon niet op. Reageerde ook niet op de voicemailberichten van de advocaat. Op maandagochtend toen de betaaltermijn definitief voorbij was, stuurde Albert een korte mail met de mededeling dat Ymere geen minnelijke regeling wilde.

De deurwaarder stond in de startblokken om de woning te ontruimen. Na bericht van de deurwaarder dat hij de woning in november 2018 zou ontruimen, moest ik heel snel een moratorium aanvragen om de ontruiming te voorkomen. Helaas moest ik weer bij Albert zijn om het moratorium te regelen. Inmiddels kan ik in één minuut 20 manieren bedenken waarop Albert dit kon verknallen, dus ik zei tegen hem dat ik de aanvraag zelf bij de rechtbank zou afleveren. De aanvraag voor het moratorium verliep zonder problemen. Na afgifte van de aanvraag werd de ontruiming opgeschort.

Ik besloot om in de tussentijd Ymere en de andere schuldeisers zelf te benaderen voor een minnelijke regeling. De reden daarvoor is dat een saneringskrediet van de GKA niet toereikend is om alle schuldeisers te betalen en daarom gaat de GKA om kwijtschelding vragen als zij het minnelijk traject gaan doen. Ik wil geen kwijtschelding voor de openstaande rekeningen bij de ABN Amro bank en bij Greenchoice. Deze bedrijven worden meegesleurd in een drama met Ymere en dat vind ik onredelijk. Ik heb een goede relatie met zowel de ABN Amro als met Greenchoice en dat wil ik zo houden. In een schuldenregeling moeten alle schuldeisers gelijk behandeld worden. Als ik het openstaande bedrag aan de bank en het energiebedrijf volledig betaal dan moet ik het openstaande bedrag aan Ymere ook volledig betalen. Het zij zo. Met Greenchoice had ik meteen een betalingsregeling. Met de bank verwacht ik geen problemen. Het maakt hen niet uit of ik €10,- of  €100,-  per maand afbetaal, als ik de rente maar betaal. Daarom besloot ik om eerst Ymere te benaderen met een betalingsregeling. Ik heb in een mail de financiële situatie uitgelegd aan de deurwaarder en een betalingsregeling voorgesteld. Daar was geen belangstelling voor. Dat is eigenlijk niet zo gek want de deurwaarder krijgt zijn geld toch wel via het Fonds. Alleen heeft Albert er wel een voorwaarde (ontruiming) aan gekoppeld. De deurwaarder wil de woning ontruimd hebben en daarom heb ik een minnelijke regeling voorgesteld om te verhuizen. Daar was ook geen belangstelling voor. De deurwaarder schreef dat hij opdracht had gekregen van Ymere om de woning te ontruimen als het moratorium wordt afgewezen. Ik heb toen geconcludeerd dat de deurwaarder met mij in gesprek zou gaan over een minnelijke regeling om te verhuizing als het moratorium zou worden toegewezen. Een lege woning kan de deurwaarder niet regelen via een minnelijke regeling met de GKA. Per mail hield ik Albert op de hoogte van de ontwikkelingen. Misschien kon hij nog iets betekenen. Hij reageerde niet op mijn berichten. Begin januari 2019 had ik wel een afspraak met Albert maar hij zei dat hij niet wist wat hij mij moest adviseren. Hij zou contact opnemen met Sociaal Raadslieden en zo nodig een afspraak voor mij regelen, zei hij. Ik hoorde daarna weken niets meer van Albert. Eén dag voordat de zitting voor het moratorium zou plaatsvinden had Albert zonder overleg een afspraak voor mij gemaakt bij Maatschappelijk Werk. Met eventuele adviezen van een maatschappelijk werker kan ik niets doen één dag voor de zitting. Ik zei tegen Albert dat hij het kon bekijken met zijn afspraak en dat ik niet wilde dat hij naar de zitting voor het moratorium kwam. Ik kon weer in één minuut 20 manieren bedenken waarop hij ook dit voor mij ging verknallen. Dat wilde ik voorkomen.

Eind januari 2019 ging ik naar de rechtbank voor de zitting waar de aanvraag van het moratorium behandeld zou worden. Ik nam plaats in de wachtruimte voor de rechtszaal waar de zitting zou plaatsvinden. Terwijl ik zat te wachten kwam er een man aangelopen. Hij koos een stoel uit die een paar meter van mij vandaan stond. Het leek alsof hij zijn spullen nogal agressief op de stoel gooide want iets viel met een harde klap op de grond. Ik keek op om te kijken wat er was gebeurd. Toen zag ik dat die man mij heel nadrukkelijk aankeek. Hij had nul belangstelling voor zijn spullen op de grond. Leek alsof hij zijn spullen expres keihard had neergeknald om mijn aandacht te trekken. Ik zag agressie in zijn blik. Hij probeerde mij te intimideren maar ik kende deze man niet en ik had hem niets misdaan. Ik besloot om Leipkees compleet te negeren. Ongeveer 5 minuten later zag ik Albert aan komen lopen. Hij kwam naar mij toe. Ik zei tegen hem dat ik zijn aanwezigheid niet op prijs stelde. Hij zei dat de rechter had gevraagd of hij aanwezig wilde zijn op de zitting. Zat ik weer met hem opgescheept. Hij ging gelukkig wel ergens anders zitten.

De zitting begon. Tot mijn verbazing ging Leipkees ook de rechtszaal binnen. Bleek dat Leipkees werkzaam is bij de deurwaarder. Tijdens de behandeling van de zaak dwaalden mijn gedachten elke keer af. Dat kwam vooral omdat er meestal niet met mij werd gesproken maar over mij. ‘Betaald ze nu wel op tijd? Doet ze dit wel en doet ze dat wel?’ De rechtbank heeft een eigen waarheid en dat is dat ik Ymere en andere schuldeisers benadeel. Het heeft totaal geen zin om daarover in gesprek te gaan. Ik had wel aan de rechter verteld dat ik bezig was om zelf een minnelijke regeling met de 3 schuldeisers te treffen. Ik dacht dat de rechter dat niet zou begrijpen en dat ik veel tijd kwijt zou zijn om uit te leggen waarom ik voor deze oplossing had gekozen. Tot mijn verbazing begreep de rechter meteen wat ik bedoelde en daardoor was ik direct door mijn gesprekstof heen want dat was alles wat ik aan de rechtbank kwijt wilde. Mijn gedachten dwaalden weer eens af en ik vroeg mij af hoe het kwam dat Leipkees precies wist wie hij moest intimideren in de wachtruimte. Ik ken niemand bij de deurwaarder. Ik vroeg mij af of Albert bevriend was met Leipkees en of zij samen naar de zitting waren gekomen. Misschien heeft Albert aan Leipkees aangewezen wie de vijand is waardoor Leipkees precies wist wie hij moest intimideren in de wachtruimte. Ineens hoorde ik Albert ontzettend klagen over mij. Hij zei tegen de rechter dat hij maar niet tot mij door kon dringen. Die klacht had hij nooit aan mij geuit. Albert zei tegen de rechter dat hij blij was dat het haar wel lukte om tot mij door te dringen. Het bleek namelijk dat als Ymere geen minnelijke regeling wil dat het moratorium dan wordt afgewezen en dan mag Ymere de woning ontruimen. Dat had Albert nooit verteld. De deurwaarder was naar de zitting gekomen om te vertellen dat Ymere onder geen enkele voorwaarde een minnelijke regeling met mij wilde treffen. Ik wist niet eens dat Ymere naar de zitting zou komen maar ze waren dus speciaal naar de zitting gekomen om ervoor te zorgen dat het moratorium zou worden afgewezen zodat de deurwaarder de woning kon ontruimen. De rechter vroeg aan de deurwaarder of een andere woning misschien uitkomst kon bieden. De deurwaarder zei dat Ymere al van alles had geprobeerd en van alles heeft voorgesteld aan mij om tot een oplossing te komen maar dat ik nergens tevreden over ben. Daarom is wat Ymere betreft de maat vol en alleen een ontruiming een optie, zei de deurwaarder. Het waren allemaal leugens van de deurwaarder want Ymere en ik hebben nooit contact. De enige voorstellen voor een oplossing die op tafel zijn gekomen, waren van mij afkomstig en Ymere heeft alles afgewezen. Albert deed er nog een flinke schep bovenop. Hij probeerde aan de rechter duidelijk te maken wat een onmogelijk mens ik ben. Albert zei tegen de rechter dat ik de ene keer aangaf te willen verhuizen en de andere keer wilde ik ineens niet verhuizen. De werkelijkheid is dat ik wél wil verhuizen maar dat ik mij ineens realiseerde dat Ymere mij het leven onmogelijk kan maken in de nieuwe woning. Ymere/de deurwaarder kan beslag leggen op mijn inkomsten, op mijn bezittingen, een openbare verkoop houden etc. Ik verwacht, gelet op de agressieve houding van Ymere en de deurwaarder, dat zij dat ook inderdaad allemaal zullen doen. Dan raak ik alsnog dakloos. Er moet daarom eerst een regeling met Ymere komen voordat ik verhuis. De rechter vroeg ook wat het probleem was tussen mij en Albert. Ik had geen zin om de hele geschiedenis van de afgelopen maanden op te rakelen en daarom vertelde ik aan de rechter dat ik niet met Albert kan communiceren. Albert zei dat Puurzuid een hele grote organisatie is met heel veel schuldhulpverleners en dat ik zo naar een andere schuldhulpverlener kon gaan?? Tot slot begon Albert een nieuw klaaghoofdstuk over mij. Hij zei op insinuerende toon dat hij gesprekken over mij had gevoerd met Ymere en met de deurwaarder. Helaas maakte hij zijn verhaal niet af want ik ben heel benieuwd naar deze gesprekken. Albert onderbrak zijn eigen verhaal door luid en nadrukkelijk naar de naam van Leipkees te vragen. Het kwam op mij over alsof Albert aan een ieder duidelijk wilde maken dat hij en Leipkees elkaar niet kennen want Albert deed niets met de informatie die Leipkees gaf over zijn echte naam. Albert heeft op de zitting niets gezegd of gedaan om ontruiming van mijn woning te voorkomen. Toen hij dat zelf ook doorhad, begon hij tegen mij weer zo’n dramatisch verhaal af te draaien. Hij zei dat hij zich zorgen maakte dat ik op straat zou komen te staan etc. Ik was inmiddels immuun voor deze dramaqueen en ik negeerde hem maar de rechter vond dat Albert iets heel belangrijks vertelde waardoor ik helaas verplicht werd om zijn gejammer aan te horen.

Vraag me alsjeblieft niet hoe het kan maar 2 weken na bovenstaande zitting werd het moratorium toegewezen.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *