Het beroep gerechtsdeurwaarder

Voordat ik ga schrijven over de rechtszaken van Ymere en hun gerechtsdeurwaarder Van der Hoeden Mulder wil ik eerst schrijven over het beroep: gerechtsdeurwaarder. Ik vind het namelijk een heel bijzonder beroep. Een gerechtsdeurwaarder wordt benoemd bij koninklijk besluit. Hij is een ambtenaar maar hij ontvangt geen ambtenarensalaris. Hij is daarom voor inkomsten afhankelijk van opdrachtgevers/schuldeisers. Schuldeisers willen wel met een gerechtsdeurwaarder in zee want hij heeft vergaande bevoegdheden. Hij mag beslag leggen op het inkomen, op de bankrekening, op het huisraad. Hij mag je bezittingen verkopen. Hij mag je huis betreden als je er niet bent. Hij mag je huis ontruimen. Veel schuldeisers zien deze bevoegdheden wel zitten. Het lijkt mij vrij logisch dat mensen liever niet met een gerechtsdeurwaarder in aanraking willen komen. Regels en wetten zijn wapens waarmee je mensen ernstig kunt schaden. Een gerechtsdeurwaarder is op dat gebied tot de tanden gewapend en hij wordt gestuurd naar mensen (schuldenaren) die het op het gebied van rechten moeten doen met wetgeving uit zo ongeveer het jaar nul. Ongewapende mensen dus.

Het is jammer genoeg heel simpel om met een gerechtsdeurwaarder in aanraking te komen. Ik zal hem verder gewoon deurwaarder noemen hoewel dat een ander beroep schijnt te zijn. Vrijwel alle mensen met weinig inkomsten of onregelmatige of variabele inkomsten (ondernemers, uitzendkrachten, nul–urencontract, oproepkracht, kunstenaars etc.) zijn weleens in aanraking gekomen met een deurwaarder. De regels voor betaling van rekeningen zijn gemaakt op basis van de omstandigheden van mensen in vaste loondienst. Alsof iedereen in vaste loondienst is. Als je een rekening niet binnen een maand betaalt dan gaat er vrij snel een dossier naar een incassobureau. Het incassobureau gaat je aanpraten dat je niet wil betalen. Ze willen niet horen dat je niet kunt betalen. Het incassobureau gaat dreigen en als je binnen een paar dagen geen geld overmaakt, dan gaat het dossier naar een deurwaarder met de mededeling dat je niet wilt betalen. Je wordt vervolgens gedagvaard en ook de rechter krijgt te horen dat je niet wilt betalen. Omdat er sprake is van een openstaande rekening wordt je door de rechter veroordeeld tot het betalen van de rekening plus alle incassokosten, proceskosten en de kosten van de deurwaarder. Aan het eind van de rit is de rekening verdubbeld of verdriedubbeld. De kans dat je door deze veroordeling (een enorme schuld) in verdere financiële problemen komt is groot. De kans dat je ooit weer helemaal uit de schulden komt is zowat verkeken.

Zelf heb ik een tijd onregelmatige en variabele inkomsten gehad als ondernemer. Er was een bankencrisis en een economische crisis. Klanten stelden opdrachten uit. Klanten verloren hun baan. Opdrachten werden geannuleerd. Ik kon zelf ook niet meer op tijd betalen. De financiële problemen werden erger door incassokosten, boetes, rente, deurwaarderskosten en rechtszaken. Andere ondernemers vroegen massaal een faillissement aan. Het zag er voor mij ook niet rooskleurig uit. Ik moest of een faillissement aanvragen of heel snel een baan in loondienst vinden. Ondanks de crisis op de arbeidsmarkt vond ik gelukkig een baan. Met de schuldeisers trof ik betalingsregelingen. Ik vond dat ik er goed vanaf was gekomen. Totdat een deurwaarder (met wie ik al een betalingsregeling had) mijn nieuwe werkgever benaderde in mijn proeftijd. Mijn leidinggevende vroeg om een gesprek met mij. Op tafel lag de brief van de deurwaarder met het vonnis van de rechter. Mijn leidinggevende zei geschokt en vol ongeloof dat ik was veroordeeld, dat hij het vonnis had ontvangen van de deurwaarder. In zijn ogen was ik een onbetrouwbare crimineel. Hoe leg je aan zo iemand uit dat je veroordeeld kunt worden omdat je een tijd niet genoeg geld hebt verdiend? De deurwaarder bedreigde in de brief ook nog de werkgever. Als de werkgever naar de mening van de deurwaarder niet voldoende meewerkte aan het beslag dan werd de werkgever verantwoordelijk voor het openstaande bedrag. Daar ging mijn baan. Ik vroeg aan de deurwaarder waarom hij dit soort acties uitvoert. We hadden al een betaalregeling. Hij zei dat hij een betalingsregeling én een beslag wilde. Dat was de wens van zijn opdrachtgever. Ik vroeg aan hem of hij en zijn opdrachtgever zich bewust waren van het feit dat ik door hun acties geen baan/inkomsten meer had en de betalingsregeling niet meer kon nakomen. Hij zei dat hij dan beslag ging leggen op mijn huisraad en dat ging verkopen. Sommige schuldeisers willen een schuldenaar persoonlijk straffen. Ze willen dat de schuldenaar geen normaal leven kan leiden zolang de schuld niet is afbetaald. Ze willen iedere dag voor drama zorgen en de schuldenaar moet op zijn knieën smeken om genade. Deze schuldeiser wilde de totale controle over mijn leven zolang de schuld nog niet was afbetaald. De schuldeiser heeft deze macht natuurlijk niet maar de deurwaarder heeft die bevoegdheden wel. De deurwaarder staat open voor dit soort persoonlijke wraakacties zolang de opdrachtgever maar betaalt. Met deze actie hebben de schuldeiser en de deurwaarder mij voor een veel groter bedrag benadeeld dan ik hen schuldig was maar dat probleem was onbespreekbaar met hen. Ik had toen nog nooit van de Kamer voor Gerechtsdeurwaarders gehoord anders had ik daar een klacht ingediend. Achteraf gezien had ik een financiële schadevergoeding van hen moeten eisen.

Voordat de deurwaarder beslag kon leggen op mijn huisraad, had een andere deurwaarder al geschreven dat hij er beslag op ging leggen omdat ik de betaalregeling met hem niet nakwam. De betaalregeling kwam ik niet meer na omdat ik mijn baan kwijt was geraakt door de eerste deurwaarder. Echter in de beleving van ook deze deurwaarder wílde ik de afspraken gewoon niet nakomen en maakte ik er een potje van. De tweede deurwaarder kondigde per brief aan dat hij beslag ging leggen. Ik vroeg hoe laat hij kwam. Dat wilde hij niet zeggen. Om de een of andere reden vinden deurwaarders dat een schuldenaar flink getreiterd moet worden en denigrerend behandeld moet worden. Ik moest van 9:00 uur tot 17:00 uur thuis blijven en als ik dat niet deed dan zou de deurwaarder de deur forceren op mijn kosten. Ik bleef de hele dag thuis. Het was buiten meer dan 30 graden en de deurwaarder was er om 17:00 uur nog niet. Om ongeveer 17:45 wilde ik weggaan maar er werd aangebeld. Buiten voor de deur stond een man in een aasgierenpak en een zegelring om. Het was de deurwaarder. Hij kreeg geen verklaring of excuus over zijn lippen voor het feit dat hij te laat was. Al mijn geduld was inmiddels op en ik zei tegen de deurwaarder dat hij alles mocht meenemen waarvan hij dacht dat hij het kon verpatsen en daarna opsodemieteren. Maar dat bleek niet de bedoeling. Hij wilde eerst nog een sociaal gesprekje met mij voeren om erachter te komen hoe ik zo diep was gezonken. Daar had ik geen zin in. Ik had al aan zijn medewerkers verteld wat de situatie was maar ze behandelden mij als een leugenachtige dief. De deurwaarder maakte een overzicht van mijn huisraad en verhoogde de schuld aanzienlijk met de kosten van zijn bezoek. Een paar dagen later hing er een aankondiging voor een executieveiling op mijn voordeur. Mijn buren waren geschokt. Op advies heb ik een advocaat benaderd en die heeft de veiling kunnen voorkomen. Een executieveiling brengt vandaag de dag vrijwel niets op. Er zijn kringloopwinkels waar je spullen haast voor niets kunt kopen en anders wel op Marktplaats. Een executieveiling kost alleen maar geld. De deurwaarder weet dat maar zijn opdrachtgever, waar hij financieel van afhankelijk is, wil een schuldenaar publiekelijk vernederen. De deurwaarder kan dat regelen. Het gaat hen erom dat je aan de schandpaal wordt genageld. Je buren en verder iedereen die langsloopt, moeten zien dat jij een wanbetaler bent. Dat is het doel. Het lijkt allemaal heel hoogstaand maar het is primitief en onderontwikkeld gedrag. 

Ik heb zelf ook een keer een deurwaarder ingeschakeld. Ik was de schuldeiser. Een klant had de helft van de rekening contant betaald en beloofde de andere helft via internet bankieren over te maken maar deed dat niet. Het ging om een groot bedrag waar ik heel wat rekeningen van kon betalen. Na een half jaar was de rekening nog steeds niet betaald en de klant reageerde verder niet op mijn berichten. Ik vroeg aan een deurwaarder of hij er voor kon zorgen dat de rekening werd betaald. Hij zei dat hij daarvoor kon zorgen maar ik moest hem eerst betalen omdat hij bang was dat ik (kleine ondernemer) hem niet zou kunnen betalen. Ik heb hem betaald en hij benaderde de klant om de rekening te voldoen. De klant betaalde direct na de eerste brief van de deurwaarder de helft van het openstaande bedrag. De deurwaarder eiste direct het grootste deel van het betaalde bedrag op en ik kreeg een klein deel wat overbleef. Ik had volgens de deurwaarder recht op het deel dat de klant nog zou gaan betalen. Echter de klant betaalde verder niet en de deurwaarder was niet meer vooruit te branden aangezien hij zijn deel van de buit al had. Ik moest hem een paar schoppen onder zijn reet geven aangezien hij het vertikte om nog iets aan de zaak te doen. De klant merkte dat de deurwaarder ongemotiveerd was en reageerde verder niet meer op zijn berichten. De deurwaarder zei dat hij de klant kon dagvaarden. Ik gaf hem toestemming. Eén dag voor de zitting kreeg ik bericht van de advocaat van het deurwaarderskantoor. Hij vroeg of ik hem kon uitleggen waar de zaak over ging. Ik heb tegen hem gezegd dat het mij teveel tijd zou kosten om hem voor de volgende dag op de hoogte te brengen. Ik dacht dat zijn kantoor een dossier had maar blijkbaar was dat niet zo of wilde hij het niet lezen. Ik was bang dat deze gemakzucht mijn zaak ging schaden en zei tegen hem dat ik niet wilde dat hij naar de zitting kwam. Ik had besloten om zelf aan de rechter te vertellen wat er aan de hand was. Nadat ik de rechtszaak had gewonnen, kreeg ik een rekening van de deurwaarder die ongeveer drie keer hoger was dan het bedrag dat ik van de klant tegoed had. Ik vond dat ik hem dat geld niet schuldig was. Ik heb hem verder genegeerd. De deurwaarder bleef mij nog maanden bedreigen met een rechtszaak. Ook daar heb ik nooit op gereageerd. Als kleine ondernemer kun je een openstaand bedrag beter afboeken dan een deurwaarder inschakelen.

Misschien maakt een groot bedrijf andere afspraken met de deurwaarder waardoor zij wel iets aan de samenwerking met hem overhouden. Het kan ook zijn dat een groot bedrijf genoeg geld heeft waardoor ze het niet erg vinden dat de deurwaarder het totaal te incasseren bedrag opslokt. Ik kan mij voorstellen dat een deurwaarder een groot bedrijf als klant wil. Hij is tenslotte ondernemer en wil vaste klanten/inkomsten. Ik kan mij ook zeker voorstellen dat een deurwaarder enorm opgewonden raakt als hij wordt benaderd door een woningcorporatie. Een deurwaarder verdient pas geld als mensen struikelen over een rekening. Een woningcorporatie heeft een heel bestand aan huurders met een sociaal inkomen die hele hoge huren moeten betalen. De kans dat daar iemand struikelt over een rekening is enorm groot. Misschien mag de woningcorporatie in ruil daarvoor wel gebruik maken van de bevoegdheden van de deurwaarder om huurders persoonlijk te provoceren. Mijn ervaring met Ymere en hun deurwaarder Van der Hoeden Mulder is dat zij mij sinds 2007 zowat elk jaar bezoeken op mijn verjaardag. De deurwaarder belt niet aan maar gooit een kaartje in de brievenbus. Ik ben van deze deurwaarder af gekomen nadat ik een klacht heb ingediend bij de Kamer voor Gerechtsdeurwaarders. Ymere heeft nu een nieuwe deurwaarder en die kwam een dag ná mijn verjaardag met een dagvaarding. Op deze manier kun je de deurwaarder dus ook inzetten om van een zakelijke verbintenis een persoonlijke vete te maken. 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *