het kerkhof van de rechtsstaat

  • Eerst een update
  • Ik ben tijdelijk weer een beetje gelukkig. Ik heb een troostprijs ontvangen van de rechtsstaatsloterij. Volgens de spelregels mag ik namelijk via een schuldhulpinstantie een aanvraag voor een moratorium bij de rechtbank indienen om te voorkomen dat ik dakloos word. Dat mag ik doen zodra de ontruiming is aangezegd door de deurwaarder. Met het indienen van een aanvraag voor een moratorium kan de ontruiming tijdelijk worden opgeschort. Na het indienen van de aanvraag wordt er een zitting gepland bij de rechtbank. Als de rechtbank op de zitting positief beslist over mijn aanvraag, dan krijg ik een half jaar de tijd om een minnelijke regeling met Ymere te treffen zodat ik niet dakloos word. Ineens blijkt dat ik nog steeds meedoe voor de hoofdprijs. Wie had dat gedacht.

Op 15 november ontving ik een brief van de deurwaarder waarin staat dat hij van plan was om op 23 november mijn woning te ontruimen. Nadat ik de brief had ontvangen, heb ik met een schuldhulpverlener een aanvraag voor een moratorium in orde gemaakt. Op 20 november heb ik de aanvraag bij de rechtbank ingeleverd. De volgende dag kreeg ik van de schuldhulpverlener het bericht dat de ontruiming van 23 november was geschrapt.

Eind januari 2019 –nota bene op mijn verjaardag- volgt er een zitting bij de rechtbank waarop mijn aanvraag inhoudelijk zal worden behandeld. Ik heb begrepen dat een aanvraag voor een moratorium ook kan worden afgewezen en dan sta ik alsnog op straat. Waarschijnlijk hoor ik eind januari of ik in de prijzen ben gevallen.

Als de aanvraag voor een moratorium word toegewezen en Ymere gaat niet akkoord met een minnelijke regeling dan dien ik WSNP aan te vragen om niet dakloos te raken. Een bewindvoerder gaat dan mijn bankrekening beheren. Ik heb begrepen dat PostNL mijn post direct naar de bewindvoerder zal sturen. Ik heb ook begrepen dat ik onder een bewind-voerder geen toegang meer heb tot mijn email. Ik kom met de WSNP dus met een behoorlijke handicap in de maatschappij te staan. Een leugen van de verhuurder bij de Huurcommissie kan dus eindigen in een jarenlange drama tot zelfs de WSNP voor de huurder aan toe. Ik kan aan deze krankzinnige situatie ontsnappen door te verhuizen. Ik ga dan ook proberen om met spoed te verhuizen.

En toch is overlast door ongedierte mijn nummer één reden om te verhuizen. Het ongedierteprobleem is gigantisch toegenomen. De stank onder de vloer is nu ’s nachts in het hele huis aanwezig maar concentreert zich wel in de hoeken van het huis. Als ik afga op de geluiden die ik ’s nachts hoor, zit het ongedierte nu ook tussen het verlaagde plafond en ook achter de spouwmuur. In het plafond knagen ze gaten rond de schroeven van de gordijnrails. Ik moet elke keer aangevreten bestaande gaten dichtmaken en nieuwe gaten boren om ervoor te zorgen dat mijn gordijnen blijven hangen. Tegenwoordig plak ik er ducttape omheen en ik hoop dat dat blijft zitten totdat ik ga verhuizen. Ik denk dat het ongedierte in de keuken ook de onderkant van de vloer wegvreet want de vloer is daar week aan het worden. Ik zak op sommige plaatsen weg in de vloer. Tot nu toe heb ik nog geen sporen van ongedierte ín huis aangetroffen maar ik ben bang dat als ik met de feestdagen weg ben dat het ongedierte bij mijn terugkomst mijn huis heeft overgenomen. Ik hoop dat ik vóór 1 februari een andere woning vind. Tot die tijd lijkt het mij verstandig om even niet te schrijven op dit blog. In zo’n vrij land leven we nou ook al weer niet. In het voorjaar van 2019 ga ik weer schrijven. Hopelijk vanuit een andere huurwoning bij een andere verhuurder.

Dat brengt mij bij het volgende probleem. Wat moeten de jullie -de lezers van mijn blog- in godsnaam lezen tot het voorjaar van 2019? Maak je geen zorgen want ik heb nog een héél lang verhaal te vertellen. Ik heb nog iets meegemaakt wat werkelijk absoluut voor onmogelijk wordt gehouden in een rechtsstaat maar toch is onderstaand een waargebeurd verhaal. Over die ervaring kan ik ook wel een boek/blog schrijven. Voor nu zal ik de verkorte versie op dit blog schrijven.

 

  • Het kerkhof van de rechtsstaat
  • Ik schreef in het vorige item al dat ik ben geboren op het kerkhof van de rechtsstaat. Ik zal je vertellen hoe het komt dat ik daar ben geboren. Je wordt op het kerkhof van de rechtsstaat geboren als de rechtsstaat van mening is dat het onwaarschijnlijk is dat je ouders er een relatie op na houden en het voor onmogelijk houden dat jij uit die onwaarschijnlijke relatie bent voortgekomen.

Toen mijn ouders gingen samenwonen waren ze allebei getrouwd met een ander. Dat acht de rechtsstaat onwaarschijnlijk. Mijn ouders hadden wel allebei een echtscheiding aangevraagd. De man met wie mijn moeder was getrouwd, ging akkoord met een echtscheiding maar de vrouw met wie mijn vader was getrouwd, is principieel tegen een echtscheiding. De rechtsstaat steunde haar in die overtuiging. Mijn ouders konden daardoor niet trouwen, alleen samenwonen. Ze kregen 5 kinderen welke mijn vader niet mocht erkennen want de rechtsstaat was van mening dat een man die wettelijk getrouwd was, geen kinderen kon verwekken buiten zijn wettige huwelijk. Na ongeveer 10 jaar samenwonen gingen mijn ouders uit elkaar.

Toen al mijn vaders kinderen volwassen waren, was het hem nog steeds niet gelukt om zijn scheiding bij wet te regelen. Daar maakte mijn vader zich zorgen over want hij kon daardoor zijn erfenis niet regelen zoals hij dat wilde bij de notaris.

Mijn vader woonde in het buitenland. Hij komt uit een arme familie maar hij had zelf door zijn persoonlijkheid, zijn talent, gedrevenheid en hard werken een vermogen bij elkaar verdiend. Een deel van dat vermogen was hij kwijtgeraakt door een politieke en economische crisis in het land waar hij woonde. Mijn vader was bang dat als hij zou komen te overlijden dat zijn resterende vermogen naar zijn wettelijke vrouw zou gaan waar hij van was vervreemd. Zij woonde in Nederland en mijn vader in het buitenland. Mijn vader wilde dat zijn kinderen al zijn bezittingen zouden erven. Dat is niet zo eenvoudig in een rechtsstaat waar de wet de connectie tussen mij en mijn vader niet kan maken. Het was noodzakelijk dat mijn vader zijn erfenis voor zijn onwettige kinderen wettelijk ging vastleggen bij de notaris. Maar eerst moest mijn vader zien te scheiden. Na vele jaren tevergeefs strijden voor een echtscheiding, had mijn vader uiteindelijk besloten om door middel van list en wat bedrog van zijn huwelijk af te komen. Eerst sloot hij vriendschap met zijn wettelijke vrouw. Hij gaf haar een huis en andere bezittingen in het buitenland. Toen mijn vader er zeker van was dat zij voor langere tijd in het buitenland zou verblijven, had mijn vader in Nederland de echtscheiding aangevraagd. Zijn wettelijke vrouw reageerde daar natuurlijk niet op vanwege haar verblijf in het buitenland. De echtscheiding werd toen bij verstek uitgesproken. Toen was mijn vader gescheiden.

Na zijn scheiding ging mijn vader -voor advies over het regelen van zijn erfenis- naar zijn notaris in Nederland. De notaris was een zakelijke relatie van mijn vader maar doordat mijn vader vanwege zijn werk heel vaak bij de notaris over de vloer kwam, ontstond er ook een soort vriendschappelijke relatie met de notaris. Mijn vader handelde in percelen. Hij kocht grote stukken grond, verkavelde dat, maakte de grond bouwrijp en verkocht dat vervolgens aan mensen die bijvoorbeeld een huis wilden bouwen. Mijn vader ontwierp, bouwde en verkocht ook huizen. Voor de verkoop en overdracht van percelen en huizen heb je een notaris nodig. Mijn vader had een vaste notaris in het buitenland -waar hij woonde- en in Nederland een andere vaste notaris in Den-Haag. De notaris in Den-Haag had mijn vader geadviseerd om zijn erfenis –i.v.m. zijn 2 wettige en 5 onwettige kinderen- te verdelen via een stichting. Mijn vader kwam speciaal naar Nederland om dit met de notaris en zijn kinderen te bespreken. Eerst ging hij naar de notaris, vervolgens nodigde hij ons –zijn kinderen-  uit om dit plan met hem te bespreken in het hotel waar hij logeerde. Hij zei dat hij van plan was om zijn erfenis via een stichting te verdelen. Hij noemde de naam van de notaris bij wie hij dit ging regelen en ook de naam van zijn oudste dochter uit zijn wettige huwelijk als executeur. Ik moet er wel bij zeggen dat wij –zijn kinderen- meer voor de gezelligheid bij hem langsgingen en niet zoveel aandacht besteedden aan wat hij zei. We namen de informatie over zijn erfenis ter kennisgeving aan. Wij wisten niet hoeveel geld mijn vader bezat. We wisten wel dat hij veel geld had maar ook dat hij heel veel geld uitgaf. Wij dachten eerlijk gezegd niet dat zijn nalatenschap groot zou zijn en daar zaten we ook niet mee. We waren geen van allen financieel van hem afhankelijk. Mijn vader kon lief zijn maar was ook een hele strenge man. Hij wilde per se niet dat wij financieel van hem afhankelijk waren. Hij liet ons zelf met vallen en opstaan ons leven opbouwen. Hij gaf ons wel veel geld toen we kinderen en tieners waren maar toen we jong volwassenen waren en op onszelf gingen wonen, gaf hij ons geen cent meer. Pas toen we allemaal al jaren zelfstandig waren, werd hij weer vrijgevig.

Ongeveer in 1997 bood mijn vader aan om een huis voor mij te kopen. Ik heb geen idee waarom hij dat aanbood. Misschien had ik in zijn ogen wel genoeg bewezen dat ik zelfstandig kon functioneren of misschien bood hij het wel aan vanwege het gebrek aan mijn huurwoning, welke in eerste instantie werd ontkend door Woningbedrijf Amsterdam. Mijn vader kwam met zijn voorstel voordat ik het probleem over het gebrek aan de woning aan de Huurcommissie had voorgelegd en gelijk kreeg van de Huurcommissie. Ik zei tegen mijn vader dat ik niet wilde dat hij een huis voor mij ging kopen. Ik wilde dat hij van zijn leven en zijn geld ging genieten zonder dat hij zich druk hoefde te maken hoe hij een woning voor mij moest financieren. Hij had al een politieke en economische crisis meegemaakt in het land waar hij woonde. Er gingen verhalen in de familie rond dat mijn vader een tijd in grote financiële nood zat. Dat hij toen zijn broer had benaderd om wat geld van hem te lenen. Dat was nog nooit in mijn vaders leven voorgekomen en ik wilde niet dat hij door mij weer in zo’n situatie terecht zou komen. Helaas kon je mijn vader niet zomaar afwimpelen. Hij belde mij elke keer op -vanuit het buitenland- over de aankoop van een woning. Ik reageerde op een gegeven moment niet meer op zijn berichten. Het was het pre-internet tijdperk en pre- mobiele telefoon tijdperk. We communiceerden toen via luchtpost, cassettebandjes en via de vaste telefoon. Als ik niet thuis was dan sprak mijn vader mijn voicemail in maar omdat ik niet wilde dat hij een woning voor mij kocht, belde ik hem gewoon niet terug.

Ik was vergeten dat mijn vader ook het telefoonnummer van mijn werk had. Op een dag was ik aan het werk en mijn werkgeefster kwam naar mij toe om te vertellen dat ze mijn vader aan de telefoon had. Ik dacht dat hij vanuit het buitenland belde en snelde mij naar de telefoon in het kantoortje van mijn werkgeefster. Mijn vader begon mij meteen de les te lezen omdat ik hem niet terugbelde terwijl hij een woning voor mij wilde kopen. Ik zei dat ik niet wilde dat hij een woning voor mij ging kopen. Mijn vader hield vol dat hij een woning ging kopen. Ik voelde mij enorm opgelaten omdat ik dit absurde gesprek in het kantoortje van mijn werkgeefster moest voeren waar zij bij was. Ik moest alles uit de kast trekken om mijn vader te overtuigen dat hij geen woning voor mij moest kopen. Aan de andere kant van de telefoon was mijn vader mij aan het overtuigen dat hij nu direct een woning voor mij ging kopen en of ik maar even onmiddellijk vrij wilde nemen. Bleek dat mijn vader in Nederland was en bij de makelaar zat. Ik zei tegen mijn vader dat ik absoluut geen vrij kon krijgen.  Mijn werkgeefster gebaarde dat ik wél vrij kon krijgen. Toen moest ik haar ook nog afkappen en negeren. Ik wist niet meer wat ik verder nog kon zeggen om hem duidelijk te maken dat ik niet wilde dat hij een woning voor mij ging kopen. Totdat mijn vader zei dat het om een prachtige, vrijstaande woning in de Bijlmer ging. Toen was ik er direct he-le-maal klaar mee. Ik legde hem uit dat ik onder geen enkele voorwaarde in de Bijlmer ging wonen. Ik wil in De Pijp wonen. De Pijp stond toen overal bekend als een achterbuurt maar ik woonde er heel fijn. Mijn vader klonk heel teleurgesteld dat hij zo’n dom kind als dochter had. Ik zou een woning kopen op basis van mijn emoties terwijl mijn vader een woning zou kopen als het zakelijk gezien een goede aankoop is. Ik woon het liefst in een volkswijk. Daar zijn de woningen meestal oud, klein en duur. Terwijl de woningen in de Bijlmer vrij nieuw en groot zijn en in verhouding voor weinig geld te koop zijn. Mijn vader begreep niets van mijn domheid. Het werd hem wel duidelijk dat we voor wat betreft een woning totaal niet op één lijn zaten. Op een gegeven moment heeft hij zich erbij neergelegd dat ik die woning in de Bijlmer echt niet wilde.

Op 12 april 2005 -ongeveer 8 jaar na het gesprek in het hotel, over zijn erfenis- overleed mijn vader vrij plotseling. Hij was niet ziek geweest. Hij werkte nog met veel plezier. Hij reisde de hele wereld over. Hij deed eigenlijk alles wat hij leuk vond. Ineens kregen we vanuit het buitenland, via de oudste dochter van mijn vader, het bericht dat de politie mijn vader levenloos in zijn auto langs de kant van de weg had aangetroffen. Hij was niet gewond. Er was geen sprake van een aanrijding of iets dergelijks. De politie vermoedde dat hij onwel was geworden en daarom naar de kant van de weg was gereden. Het vermoeden bestond dat mijn vader een hartstilstand had gekregen. Later kreeg ik te horen dat dat vermoeden was bevestigd door een arts.

In verband met het afhandelen van mijn vaders nalatenschap nam de oudste dochter van mijn vader contact met mij op. Ze zei dat mijn vader in het verleden aan haar had gevraagd of ze zijn erfenis wilde verdelen. Ze zei dat ze geen idee had hoe ze dat moest aanpakken. Ze vroeg of ik wist wat onze vader precies wilde en of ik ook wist hoe onze vader zijn erfenis had geregeld. Ik zei tegen haar dat hij aan mij had gezegd dat hij zijn erfenis zou regelen via een stichting bij een notaris in Den-Haag en dat hij inderdaad haar naam had genoemd als executeur. Ik gaf haar de naam van de notaris in Den-Haag bij wie mijn vader de stichting had opgericht. Ze nam contact op met de notaris. Vervolgens ging ze persoonlijk bij de notaris langs. Ze kwam terug met de mededeling dat ze een heel goed gesprek met een uiterst vriendelijke notaris had gehad maar dat de notaris niets wist van een stichting. De notaris wist haar wel te vertellen dat zij de executeur was en dat alleen zij en mijn vaders onwettige kinderen erfgenamen waren. Mijn vader had zijn wettige zoon onterfd. Dat er geen stichting was verbaasde mij want mijn vader doet wat hij zegt. Dat zijn oudste dochter tot executeur zou worden benoemd klopte dan weer wel met wat mijn vader had gezegd. Verder heb ik nul verstand van dit soort zaken en daarom liet ik alles aan de executeur en de notaris over. De executeur zei dat ze in het buitenland zou uitzoeken wat er precies verdeeld moest worden want de notaris in Den-Haag had alleen documenten welke vermelden wie de executeur en de erfgenamen zijn maar verder had hij geen informatie, kreeg ik te horen. De executeur zou ons op de hoogte houden. Zij woonde zelf ook in het buitenland waar mijn vader woonde.

Ongeveer 8 maanden na het overlijden van mijn vader, stuurde de executeur via de mail een overzicht van de bezittingen en schulden van mijn vader. Na betaling van alle schulden, werd het resterende bedrag eerlijk verdeeld en vervolgens kregen we allemaal een paar duizend euro op onze bankrekening gestort. Wij hadden onderling besloten om de erfenis wel te delen met de onterfde wettige zoon van mijn vader. De erfenis was, alle bedragen bij elkaar opgeteld, best veel geld maar gelet op mijn vaders dure levensstijl was het een heel klein bedrag. Blijkbaar leefde mijn vader op veel te grote voet. Ik was blij dat ik mijn vader destijds had tegengehouden om een woning voor mij te kopen want hij was geheid op zijn oude dag in de problemen gekomen als hij het huis voor mij had aangeschaft.

Toen was de erfenis verdeeld. De notaris heb ik nooit gesproken. De executeur beloofde dat ze een kopie van het testament en andere documenten naar ons zou opsturen. Ze kwam deze belofte niet na. Toch zette niemand daar vraagtekens bij want mijn vader vertrouwde de executeur en de notaris voor de volle honderd procent. Het vertrouwen dat mijn vader in de notaris had, was niet zozeer gebaseerd op de notaris persoonlijk maar meer omdat mijn vader diep onder de indruk was van Nederlandse wet- en regelgeving. Hij vertrouwde daar voor de volle honderd procent op. Blijkbaar werkte alleen zijn korte termijn geheugen nog.

Ongeveer twee jaar na het overlijden van mijn vader, sprak ik toevallig een ondernemer, zakenpartner en goede vriend van mijn vader. Hij was verbaasd dat ik niet als een rijke dame door het leven ging na de verdeling van de erfenis van mijn vader. Ik vond het hilarisch dat hij dat zei. Ik lachte er hartelijk om maar de vriend van mijn vader bleef bloedserieus. Ik vertelde aan hem dat mijn vader niet zo rijk was als de meeste mensen dachten en dat hij een groot deel van zijn vermogen al een hele tijd geleden was kwijtgeraakt door een politieke en economische crisis in het land waar hij woonde. De vriend van mijn vader ontkende dat. Hij hield vol dat mijn vader toen alleen een gebrek aan contant geld had. Volgens die vriend had mijn vader aan zijn kinderen een vermogen van minimaal 200 miljoen euro nagelaten. Hij had het ook over een stichting opgericht door mijn vader bij de notaris in Den-Haag. Ik zei tegen die vriend dat de executeur en de notaris hadden gezegd dat die stichting er niet was. De vriend van mijn vader gaf mij toen de naam van de stichting. Postadres van die stichting was namelijk het adres van die vriend. Ook zei die vriend van mijn vader dat de executeur bij hem langs was geweest omdat ze de huizen van mijn vader -die mijn vader blijkbaar in Nederland bezat- wilde verkopen maar ze wist niet hoe ze dat het beste kon aanpakken in Nederland omdat zij zelf in het buitenland woonde. De vriend van mijn vader had haar geadviseerd om de woningen op de site van Funda te koop te zetten. Deze huizen of de opbrengst daarvan stonden niet op het overzicht van de bezittingen en schulden van mijn vader welke de executeur naar ons had gestuurd om de verdeling van mijn vaders nalatenschap te onderbouwen.

Na het gesprek met die vriend van mijn vader werd ik ineens heel nieuwsgierig. Daarom startte ik een kleine onderzoek. Bij de Kamer van Koophandel heb ik informatie opgevraagd over de stichting van mijn vader. Toen bleek dat mijn vader inderdaad een stichting had opgericht bij de notaris in Den-Haag. Precies zoals mijn vader had gezegd dat hij dat zou doen. Ook bleek dat de executeur inmiddels de voorzitter van de stichting was geworden.  Dat was, voor zover ik weet, niet mijn vaders bedoeling. Ik vroeg aan de Kamer van Koophandel hoe de executeur de voorzitter van de stichting was geworden. Op basis van de statuten was dat vreemd. Dat vond de Kamer van Koophandel ook. Na veel uitzoekwerk, zei de Kamer van Koophandel dat de executeur d.m.v. een rechtszaak de voorzitter was geworden. Bleek dat de executeur vrijwel direct nadat mijn vader was overleden een rechtszaak in Nederland was gestart om de voorzitter van de stichting te worden. Op het moment dat de executeur aan mij vertelde dat mijn vader geen stichting bij de notaris in Den-Haag had opgericht, was de executeur juist bezig om d.m.v. een rechtszaak de voorzitter van die stichting te worden.

Toen ik deze informatie had gevonden, heb ik zowel de notaris als de executeur benaderd met deze informatie. De notaris heb ik schriftelijk benaderd. De notaris en tevens adviseur van mijn vader, op wiens advies mijn vader zijn erfenis via een stichting had geregeld, heeft helemaal nooit gereageerd op mijn brief. Ik zag dat hij een Facebook-pagina had. Zelf zat ik toen ook op Facebook. Ik heb de notaris toen een bericht gestuurd via Facebook. Ook daar reageerde hij niet op. Met de executeur had ik een hele goede relatie. De executeur heb ik telefonisch en via de mail benaderd met de door mij gevonden informatie maar zij reageert sindsdien niet meer op mijn berichten. Toen ik bleef aandringen, is zij verhuisd en heeft een ander telefoonnummer genomen. Ze woont sindsdien op een geheim adres.

Daardoor werd ik nog nieuwsgieriger. Langs de officiële weg heb ik –onwettig mensch- geen recht op inzage in mijn vaders nalatenschap. Om toch informatie boven tafel te krijgen, had ik een consultancy in het buitenland benaderd en een kandidaat-notaris in Nederland. Ik vroeg of zij konden proberen om zoveel mogelijk informatie boven tafel te krijgen. Uit de gevonden informatie bleek o.a. dat mijn vader inderdaad voor miljoenen euro’s aan onroerend goed bezat. Ook dat hij meerdere stichtingen in het buitenland had. Het lijkt erop dat mijn vader al tijdens zijn leven een verdeling had gemaakt in zijn bezit en dat had ondergebracht in stichtingen. Met zijn stichtingen sponsorde mijn vader allerlei mensen op gebied van filosofie en lezingen over het hindoeïsme, hij steunde politici, financierde televisieprogramma’s, liet boeken drukken en financierde lezingen over spiritualiteit en dergelijke meer. Ik wist dat hij het e.e.a. financierde maar niet hoe hij dat deed. Ik dacht dat hij gewoon een cheque uitschreef als mensen hem om geld vroegen.

Ook had mijn vader in het buitenland een testament laten opmaken bij zijn notaris daar. In dat testament werd de oudste dochter van mijn vader als enige en algehele erfgename genoemd van mijn vaders bezittingen. Dat lijkt heel wat maar mijn vader had niet zoveel bezittingen op zijn naam staan. Vrijwel zijn hele vermogen was ondergebracht in stichtingen. Van slechts één stichting werd zijn oudste dochter tot voorzitter benoemd in mijn vaders testament. Over de andere stichtingen werd in het testament -waarvan de tekst op één A-viertje past- niets gezegd. Ook niet over de stichting in Nederland. Er moeten dus ergens meer documenten zijn over mijn vader zijn vermogen want mijn vader regelde állés bij zijn notarissen. Hij zou zijn vermogen nooit zo onbeheerd (achter)laten. Het testament uit het buitenland werd door de executeur aan de rechtbank in Nederland als bewijs overlegd om voorzitter te worden van de stichting in Nederland. De Nederlandse rechtbank accepteerde het bewijs van de executeur en zo werd zij de voorzitter van de stichting.

Waarschijnlijk heeft mijn vader een deel van zijn erfenis d.m.v. een testament in het buitenland geregeld en een deel d.m.v. een stichting in Nederland. Ik weet niet eens of dat wel kan maar ik zit gewoon te puzzelen omdat de notaris in Den-Haag niet reageert op mijn berichten. In het testamentenregister in Nederland staat geen testament geregistreerd op mijn vaders naam. Toch moeten er bij de notaris in Den-Haag documenten zijn waarop de namen van mijn vaders onwettige kinderen nauwkeurig staan gespeld. Mijn vader begreep als geen ander het belang daarvan. Bovendien kwam de oudste dochter van mijn vader na een bezoek aan de notaris in Den-Haag met de mededeling dat zij als executeur de erfenis moest afhandelen. Dat staat niet in het testament in het buitenland, dus moeten er documenten bij de notaris in Den-Haag zijn geweest waarin dat staat en ook wie de erfgenamen zijn want anders zouden wij nooit een deel van de erfenis hebben ontvangen.

Ik ben er in eerste instantie steeds van uitgegaan dat de executeur informatie verzwijgt en documenten achterhoudt. In eerste instantie ging ik er steeds vanuit dat de notaris –gelet op zijn functie- juist had gehandeld en dat hij de executeur correct had geïnformeerd over de stichting maar dat de executeur zelf had besloten om de stichting te verzwijgen zodat ze ongestoord door middel van een rechtszaak de voorzitter kon worden zonder dat anderen bij de rechtbank bezwaar konden maken tegen haar voorzitterschap. Later hoorde ik via via dat de executeur ook in het buitenland vele rechtszaken voert om in het bezit te komen van mijn vaders nalatenschap. Daardoor realiseerde ik mij ineens dat de executeur waarschijnlijk ook niet over alle informatie en documenten beschikt want mijn vader zou haar en haar gezin nooit belasten met allerlei rechtszaken om in het bezit te komen van zijn nalatenschap. Omdat de notaris in Den-Haag zich in stilzwijgen hult, besloot ik de puzzel opnieuw te maken. Dit keer met de notaris als medeplichtige.

De vraag is of de notaris er belang bij heeft om informatie te verzwijgen. Deze notaris heeft mijn vader geadviseerd om zijn erfenis op deze manier –via een stichting- te regelen. Ik ben niet bij deze gesprekken aanwezig geweest maar ik weet wel dat mijn vader vanaf 1997 tot en met 2004 bezig is geweest om alles bij de notaris te regelen. Hij heeft de notaris een vermogen betaald om zijn erfenis te regelen volgens de constructie die de notaris had geadviseerd. De notaris is de enige die weet wat mijn vader wilde en wat mijn vader ongeveer bezat en ook hoe mijn vader heeft geregeld dat zijn kinderen zijn bezittingen zouden erven. Alleen de notaris heeft volledig inzicht in alle documenten. Wat wint de notaris door deze informatie te verzwijgen?

Ten eerste kunnen onwettige kinderen geen aanspraak maken op hun deel van de erfenis als de notaris alle documenten geheim houdt. De wet doet geen zaken met onwettige kinderen tenzij er officiële documenten op tafel komen. Ten tweede bood het verzwijgen van de stichting de notaris in Den-Haag de gelegenheid om geruisloos –met alle documenten- van het toneel te verdwijnen terwijl er een miljoenenerfenis bij hem is geregeld. Via een omweg kan hij zelf in het bestuur van de stichting komen en met de juiste documenten misschien wel in bezit komen van de hele nalatenschap van mijn vader.

Omdat de executeur in het buitenland woont, werd voor de afhandeling van mijn vaders erfenis een andere notaris in het buitenland ingeschakeld. De nieuwe notaris in het buitenland was weer een andere notaris dan de notaris waar mijn vader altijd mee samenwerkte in het buitenland en waar hij zijn testament had laten opmaken. Waarschijnlijk is voor deze constructie gekozen omdat mijn vaders vaste notaris in het buitenland vraagtekens zou zetten bij deze hele gang van zaken. De nieuwe notaris in het buitenland vroeg via de executeur om een kopie van mijn identiteitsbewijs en een uittreksel uit het bevolkingsregister. Ik kreeg van de executeur te horen dat deze documenten in het buitenland noodzakelijk zijn voor het afhandelen van mijn vaders nalatenschap. Ik heb deze documenten daarom opgestuurd.   Later -toen ik mijn kleine onderzoek deed- ben ik erachter gekomen dat iemand zich –in het land waar mijn vader woonde- kan uitgeven voor je gemachtigde als deze persoon in het bezit is van de documenten die ik heb opgestuurd plus een brief met handtekening. De documenten heb ik zelf opgestuurd en een brief is heel eenvoudig te produceren op de computer en met wat oefening is de handtekening van het identiteitsbewijs zo na te maken.  Ik heb daarom -later toen ik mijn onderzoek deed- de stukken van de notaris uit het buitenland m.b.t. de verdeling van de erfenis weer opgezocht en grondig bestudeerd. Uit de verdeling van de erfenis vanuit het buitenland blijkt uit geen enkel officieel document dat ik heb geërfd van mijn vader. Uit de stukken blijkt dat ik een gift van de executeur heb ontvangen en dat ik via de executeur iets heb gekocht uit de nalatenschap van mijn vader. Destijds zei de executeur dat het nou eenmaal zo werkt in het buitenland. De documenten waar mijn vader een vermogen voor heeft betaald aan de notaris in Den-Haag zijn compleet buiten beeld gebleven net als de notaris zelf.

Een ander voordeel voor de notaris in Den-Haag kan zijn dat de notaris langs een omweg in het bestuur van de stichting kan komen door eerst de stichting te verzwijgen. Vervolgens ervoor te zorgen dat er een voorzitter komt die hem gunstig gezind is. De voorzitter kan er voor zorgen dat de notaris en/of zijn handlangers in het bestuur van de stichting komen. Daarna kan de notaris zijn zakken vullen met mijn vaders geld. Witteboordencriminelen kunnen op die manier in het bestuur van de stichting komen en in het bezit komen van mijn vaders complete vermogen. Onwettige kinderen vormen geen enkel gevaar voor de notaris want voor onwettige kinderen houden de autoriteiten alle deuren potdicht en dat weet een notaris maar al te goed. Witteboordencriminelen kunnen zelfs de executeur buitenspel zetten. Zij kan eventuele misstanden met witteboordencriminelen waar zij mee te maken krijgt niet aankaarten bij de autoriteiten want zij heeft zelf ook fout gehandeld door in Nederland een rechtszaak te voeren om de voorzitter te worden van een stichting terwijl zij en de notaris allebei weten dat de stichting met een ander doel is opgericht. Daarbij komt dat de executeur een belangrijke functie en internationale carrière heeft op het ministerie van Buitenlandse Zaken in het land waar zij woont. Een dergelijk schandaal zal misschien wel internationaal breed uitgemeten worden in de media en dat kunnen ze daar niet gebruiken.

De puzzel met de notaris uit Den-Haag als medeplichtige past verassend goed. Het lijkt erop dat het grootste deel van mijn vaders vermogen in een circuit van witteboordencriminelen terecht is gekomen. Deze roof is naar mijn idee niet afkomstig van de executeur. Zij heeft geen verstand van dit soort zaken. Ik denk dat er sluw op haar is ingepraat waarna zij wel vrijwillig heeft meegewerkt.

Leek mij een goed idee om de notaris uit Den-Haag eens nader te onderzoeken. Ik ben op internet gaan zoeken naar informatie over deze notaris. Wat blijkt: 3 jaar na het overlijden van mijn vader, is de notaris met pensioen gegaan. Je zou denken dat zo’n oude man het rustig aan gaat doen op zijn oude dag. Niets is minder waar. De notaris zit niet achter de geraniums. Hij ligt ook niet onder de geraniums. Nee, hij is een hele nieuwe carrière gestart in de branche waar mijn vader werkzaam was. De notaris is in mijn vaders voetsporen getreden. Toen ben ik verder gaan zoeken en kwam ik een bericht tegen dat de notaris uit zijn ambt is gezet 5 jaar! nádat hij met pensioen was gegaan. Beetje laat. Ik heb geprobeerd dit artikel over de notaris online bij Het Financieel Dagblad te lezen. Dat lukte niet. Eerst moest ik mij gratis aanmelden met voor- en achternaam en emailadres. Na aanmelding kon ik het artikel nog steeds niet lezen. Ik moest eerst via een link in een email mijn gratis registratie activeren met mijn telefoonnummer … en daarna kon ik het artikel nog steeds niet lezen.  Het lijkt een val van Het Financieel Dagblad om persoonsgegevens te verzamelen. Ik weet dus nog steeds niet waarom de notaris uit zijn ambt is gezet. Maar verder heb ik wel informatie op internet gevonden waaruit blijkt dat de notaris nu het leven leidt dat mijn vader leidde. Hij staat nu met een dikke, vette poot in het land waar mijn vader woonde.

Zonder dat ik het wist, was ik al jaren in het bezit van enkele puzzelstukken. Ongeveer 14 maanden nadat mijn vader was overleden, werd ik door de executeur uitgenodigd voor een vakantie bij haar in het buitenland. Het bedrog van haar en de notaris was toen nog niet aan het licht gekomen, vandaar dat ik toen haar uitnodiging accepteerde. Uit de gesprekken die ik daar met haar had, bleek dat zij heel boos was op mijn vader vanwege de stiekeme manier waarop hij de echtscheiding van haar moeder had aangevraagd. Daar had de executeur eerder nooit wat van gezegd. Ze heeft nooit aan mijn vader of aan iemand anders laten blijken dat ze daar boos over was. Uit de gesprekken met de executeur bleek ook dat zij veel waarde hecht aan het persoonlijke contact met de notaris. Ze kon naar eigen zeggen hele goede gesprekken met hem voeren. Destijds had ik dat gewoon ter kennisgeving aangenomen. Ik vroeg mij toen wel af of de notaris haar de boosheid over mijn vaders echtsscheiding had aangepraat want het zat haar vanuit het niets ineens heel hoog. Dus niet alleen op zakelijk gebied maar ook op persoonlijk gebied is de notaris in mijn vaders voetsporen getreden. Toen mijn vader nog leefde, hadden de executeur en de notaris elkaar nog nooit ontmoet. Na mijn vaders overlijden is de notaris haar mentor geworden.

Tijdens die vakantie zat ik op een avond een wijntje te drinken en wat te kletsen met de executeur. Ze vroeg aan mij of ik wel wist hoe onze vader was overleden. Natuurlijk wist ik hoe mijn vader was overleden. Echter, de executeur zei tegen mij dat mijn vader helemaal niet in de auto onwel was geworden en een hartstilstand had gekregen. Ze zei dat ze dat verhaal had ze verteld om het leed te verzachten. Ze vertelde dat mijn vader via de notaris of kringen om de notaris in contact was gekomen met topartsen in een Haags ziekenhuis. Als mijn vader in Nederland was dan ging hij geregeld -voor preventief onderzoek of als hij wat had- naar deze artsen. Mijn vader was diep onder de indruk van het hoge niveau en de medische kennis en techniek in Nederlandse ziekenhuizen. Dat kwam doordat de artsen waar hij naar toe ging zich uitsloofden en hele dure –waarschijnlijk onnodige-onderzoeken en behandelingen uitvoerden omdat mijn vader hen gigantische bedragen betaalde. Mijn vader had natuurlijk geen zorgverzekering in Nederland dus hij betaalde deze topartsen grote bedragen cash. Eventuele geneesmiddelen kocht mijn vader ook in Nederland en dat rekende hij ook direct af. Het schijnt dat mijn vader kort voor zijn overlijden in Nederland was bij één van zijn artsen. Hij kreeg pillen voorgeschreven. Thuis -in het buitenland- had mijn vader één van deze pillen ingenomen, daarna werd hij onwel en kreeg hij een hartstilstand. De executeur vroeg of ik dat niet aan mijn broers en zus wilde vertellen. De executeur had de werkelijke doodsoorzaak van mijn vader voor een ieder verzwegen. Blijkbaar zijn er mensen rond de executeur die geen onderzoek willen naar de dood van mijn vader. Op het moment dat de executeur aan mij vertelde hoe mijn vader echt was overleden, was mijn vader al gecremeerd. Zijn huis was al leeggehaald en de pillen waren allang weggegooid. Een onderzoek was dus niet meer mogelijk.

Na mijn onderzoek heb ik het vermoeden gekregen dat de adviezen die de notaris aan mijn vader gaf niet in het voordeel van mijn vader of zijn kinderen waren. Ik vermoed dat er in de adviezen van de notaris altijd al een achterdeurtje heeft gezeten waardoor hij zichzelf kon binnenlaten om de onwettige kinderen van mijn vader overboord te gooien. De notaris wilde dat mijn vader een stichting oprichtte en een half jaar nadat mijn vader die stichting had opgericht was hij dood. Toch denk ik dat de notaris niet bij het hele vermogen van mijn vader kan komen want mijn vader heeft veel kinderen, hij zal namen hebben laten registreren. Aan de andere kant zou het ook kunnen dat een sluwe notaris daar ook wel wat op weet te verzinnen. Het zou heel goed kunnen dat Bonnie & Clyde zich in het buitenland –met de documenten die ik zelf heb verstrekt- uitgeven voor mijn gemachtigden en daar mijn erfenis beheren. We zullen het nooit weten. In het land waar mijn vader woonde, hebben Bonnie & Clyde vrij spel. Nederlandse wet- en regelgeving staat daar hoog aangeschreven. Een notaris uit Nederland geniet daar aanzien. Hetzelfde geldt voor de executeur. Dankzij haar functie op het ministerie van Buitenlandse Zaken heeft zij ook een ieders respect. Niemand zal in het buitenland vraagtekens zetten bij hun acties.

Na alle ervaringen en alles wat ik te weten ben gekomen na mijn vaders overlijden, vraag ik mij oprecht af of de notaris niet al veel eerder bezig was met zijn grote verdwijntruc. Witteboordencriminaliteit klinkt vrij onschuldig, minder ernstig dan zware georganiseerde misdaad maar het is precies hetzelfde. Het gaat meestal om geld of bezit dat iemand wil hebben zonder er recht op te hebben. Geweld of moord om aan het bezit van een ander te komen is in de ogen van dit soort criminelen geoorloofd. Waarom zou een witteboorden-crimineel die een miljoenenroof wil plegen geen arts als huurmoordenaar kunnen hebben?

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *