Op een dag liep ik bij de Straatalliantie naar binnen en toen vertelde Sara aan mij dat ik een maatschappelijk werkster had bij De Regenboog Groep. Ze vroeg of ik dat wist. Dat wist ik niet. Sara zei dat die maatschappelijk werkster Mirjam heet en vroeg of ik contact met Mirjam wilde opnemen. Ik had bij het Huis van de Wijk bij de Meeuwenlaan wel een keer iemand van De Regenboog Groep gesproken die Mirjam R. heette. Deze Mirjam vertelde dat ik ’s nachts op straat kon verblijven en ’s ochtends een kop thee bij een inloophuis van De Regenboog Groep kon komen drinken. Ik zat niet te wachten op zo’n maatschappelijk werkster maar het bleek om een andere Mirjam te gaan. Deze heet Mirjam H.
Mirjam H. van De Regenboog Groep wilde een afspraak met mij maken. Ik vond het geen goed idee om de Straatalliantie in te ruilen voor De Regenboog Groep. Mirjam bleef aandringen. Ze zei dat ik het verkeerde stempel (zelfredzaam) had gekregen van de GGD. Mirjam zei dat ik, met 2 negatieve verhuurdersverklaringen, nooit zelfredzaam gescreend had mogen worden door de GGD want met 2 negatieve verhuurdersverklaringen vind je nooit meer een huurwoning, zei ze. Dus ben je niet zelfredzaam. Mirjam vond dat wij een afspraak moesten maken met de GGD om van dat ‘zelfredzaam’ stempel af te komen want als ik daarvan af was dan zou ik toegang krijgen tot maatschappelijke daklozenopvang. Het leek mij onmogelijk om tot een starre organisatie als de GGD door te dringen en als het zou lukken dan zou het lang duren en al die tijd zou ik dakloos zijn. Mirjam zei dat ze mij wilde helpen en met mij mee zou gaan naar de GGD.
Ik maakte een afspraak met Mirjam bij haar op kantoor om e.e.a. te bespreken. Mirjam had het heel druk. Ik kreeg een afspraak op dezelfde dag waarop ik al een afspraak had met Janneke H. de schuldhulpverlener van het Buurtteam. De afspraak met Mirjam was niet op hetzelfde tijdstip maar qua tijd wel krap. Ik moest één van die twee afspraken afzeggen. Ik belde uiteindelijk Mirjam af en ging naar de schuldhulpverlener. Ten eerste omdat die afspraak met de schuldhulpverlener er al heel lang stond en ten tweede omdat mijn inschatting was dat ik na hulp van de schuldhulpverlener sneller via Tijdelijk Onder Dak aan daklozenopvang zou komen dan via die onderneming met Mirjam bij de GGD.
Op de afspraak met de schuldhulpverlener werd geen tijd verspild. Schuldhulpverlener Janneke bleek superdoortastend. Ik vertelde aan haar dat ik dakloos was en op de wachtlijst stond voor daklozenopvang bij Tijdelijk Onder Dak via De Regenboog Groep. Ik had aan haar uitgelegd dat voorwaarde voor daklozenopvang bij Tijdelijk Onder Dak was dat ik een betalingsregeling had met Eigen Haard. Janneke nam vrijwel direct contact op met de deurwaarder en in recordtempo had ik een betalingsregeling op schrift. Dat gaf ik door aan Sara van de Straatalliantie want zij had contact met Tijdelijk Onder Dak van De Regenboog Groep. Sara gaf aan Tijdelijk Onder Dak door dat ik bij de schuldhulpverlener was geweest en dat er een betalingsregeling was getroffen. Tijdelijk Onder Dak gaf aan Sara door dat zij contact met mij zouden opnemen.
Ik moest verhuizen naar een ander hostel. Ik vond het jammer om uit de Bijlmer te vertrekken. Ik had daar een leuke tijd gehad. Toen ik daar aankwam was het stralend weer en er was een week lang elke dag een gezellige braderie op de Bijlmerplein. Surinaamse gezelligheid. Ik liep daar vrijwel elke dag doorheen om naar de Straatalliantie te gaan en weer doorheen als ik naar Hostelle terugging. Ik kreeg daar mijn eetlust terug. Ik hou van Surinaamse bloedworst. Op de braderie werd goede Surinaamse bloedworst met pepersaus verkocht. Goed voor mijn bloeddorst. Er was op de Bijlmerplein een geweldige oliebollenkraam waar ik olliebollen, bijlmerbollen en appelflappen kocht. Dat at ik als lunch of avondeten. Ik at ook overal tjauw min met moksi meti. Voordeel van een portie tjauw min met moksi meti was dat ik het niet in één keer op kon eten. Daardoor hoefde ik maar 1 keer per dag eten te kopen en had ik toch 2 keer per dag te eten. Ik kocht ’s middags een portie tjauw min, at een deel op en dat wat over was warmde ik ’s avonds op in de keuken van het hostel. En nu ging ik weg uit de Bijlmer. Ik denk dat mijn vader tijdens zijn leven had voorzien dat ik dakloos zou worden en dat ik in de Bijlmer zou verblijven (zie het item: het kerkhof van de rechtsstaat) maar mijn vader was wel de laatste persoon die zou zeggen dat hij helderziend was. Mijn vader kwam gewoon van de ene dag op de andere met het voorstel om een huis voor mij te kopen in de Bijlmer.
Ik wilde naar het Via Hotel verhuizen omdat zij bij Booking.com elke keer als goedkoopste bovenaan de lijst eindigden als ik op zoek was naar een betaalbare slaapplaats. Ik had echter te lang gewacht met het boeken van een bed op een vrouwenslaapzaal. Er waren alleen nog bedden over op gemengde slaapzalen. Toen heb ik maar een bed geboekt op een gemengde slaapzaal. Ik boekte voor 4 nachten een bed. Om te voorkomen dat ik weer heel lang met zware tassen moest rondlopen, verzamelde ik alleen spullen die ik echt direct nodig had en de administratie die ik echt direct nodig had voor mijn afspraken. De rest verhuisde ik van Hostelle naar mijn opslag bij Shurgard. Indien nodig dan zou ik mijn andere spullen op een later tijdstip alsnog bij Shurgard kunnen ophalen. Ik heb geen idee hoe ik het elke keer weer voor elkaar krijg maar vervolgens reisde ik toch nog met 2 hele zware tassen richting het Via Hotel.
Het Via Hotel ligt in een doodstille wijk in Diemen maar bij binnenkomst blijkt het hotel zelf heel levendig. Misschien omdat er ook gezinnen logeren. Het Via Hotel ligt in Diemen maar hemelsbreed is het hotel niet ver bij Hostelle vandaan. Ik moest alleen een andere metro nemen. De metro naar de Bijlmerplein stopt bij de ArenA en daarvandaan kun je naar Hostelle lopen en als je vanuit het Via Hotel naar buiten kijkt dan heb je uitzicht op de ArenA. Helaas moest ik bij het Via Hotel wel toeristenbelasting betalen. Ze zeiden dat ik een inwoner van Amsterdam ben en het hotel ligt in Diemen.
De slaapzaal bij het Via Hotel was eenvoudig, stapelbedden, een douche en een toilet. Toen ik de slaapzaal binnenkwam zag ik direct bij binnenkomst op een bovenste bed van een stapelbed een man slapen met kleren en schoenen aan. Hij had een hoed op zijn gezicht. Verder was er niemand op de slaapzaal. Er was een locker die bij mijn bed hoorde. Het kon op slot. Ik moest het slot wel kopen bij de receptie want het slot van Hostelle was niet bruikbaar op de locker van het Via Hotel. Voor de derde keer sinds ik dakloos was, kocht ik een slot. Het eerste slot moest ik bij Shurgard kopen. Het tweede slot bij Hostelle. Bij het Via Hotel kocht ik het derde slot.
Daarna ging ik naar Shurgard op de Transformatorweg om nog wat spullen op te halen. Nadat ik ook die spullen in mijn locker van het Via Hotel had geplaatst, ging ik wat eten in de Bijlmer. Toen ik ’s avonds naar het Via Hotel terugging om te gaan slapen, was het veel drukker op de slaapzaal. Bleek dat er alleen mannen uit Oost-Europa logeerden op deze gemengde slaapzaal. Ze waren allemaal vriendelijk maar jong en heel druk. Ze gingen stappen. Ik was blij toen ze de deur uitgingen. Het was weer rustig in de slaapzaal. Op het stapelbed lag die man nog steeds te slapen in exact dezelfde houding waarin ik hem uren eerder op de dag aantrof, met nog steeds die hoed op zijn gezicht. Ik ging ook slapen.
De volgende ochtend lag die man nog steeds op bed in exact dezelfde houding en met die hoed op zijn gezicht. Nog steeds volledig aangekleed en mét schoenen aan. Het was mij inmiddels opgevallen dat veel toeristen die Amsterdam bezoeken enorm veel drugs gebruiken en dat de hele dag door. In het vrouwenhostel kwamen bij mij op de slaapzaal vrouwen logeren die alleen naar buiten gingen om drugs te kopen en daarna de hele dag op bed gingen liggen. Dus toen ik die man zo zag liggen wist ik al ongeveer wat er aan de hand was. Normaal gesproken zou ik mij zorgen maken over iemands welzijn maar nu ging ik mij nergens mee bemoeien. Iedereen zoekt het maar uit. Ik wilde wel van die kamer af. De mannen waren aardig maar ze spuugden in de wasbak en lieten die klodders in de wasbak liggen. Het leek wel vogelpoepoverlast in de wasbak. Ik kreeg kots neigingen toen ik mijn tanden daar moest poetsen. Ik ging naar de receptie om te vragen of ze inmiddels ergens een bed vrij hadden op een vrouwenslaapzaal. Er was gelukkig een bed vrijgekomen op een vrouwenslaapzaal. Ik verhuisde al mijn spullen naar een vrouwenslaapzaal.
Ik maakte een nieuwe afspraak met Mirjam van De Regenboog Groep. Ik verwachtte er niet veel van maar dan had ik de hulp van De Regenboog Groep in elk geval geprobeerd. Mirjam bleek een goede luisteraar en een betrokken maatschappelijk werkster. Mijn vooroordelen jegens haar waren niet terecht. Ze wilde mij echt helpen. Ze wilde mij helpen om van het stempel ‘zelfredzaam’ af te komen omdat ik volgens haar nooit meer een huurwoning zou kunnen huren vanwege die 2 negatieve verhuurdersverklaring. Mirjam benaderde de GGD voor een afspraak om over deze situatie te praten. Na lang aandringen kregen we eindelijk een afspraak om bij de GGD te komen praten. Het zou nog wel even duren voordat we naar die afspraak gingen.
Ik vertelde vervolgens aan iedereen die het maar horen wilde dat ik een afspraak had bij de GGD om van hun ‘zelfredzaam’ stempel af te komen. Iedereen zei tegen mij dat die stempel klinkklare onzin is maar dat de GGD er niet van zal afwijken. Iemand die veel daklozen bijstaat, zei dat ik tijdens het gesprek met de GGD elk pijntje, elk trauma, elke vervelende ervaring en elke verdrietige periode in mijn leven enorm moest uitvergroten en als ik een traantje tevoorschijn zou kunnen toveren dat dat in mijn voordeel zou zijn. Helaas kan ik niet huilen. Ook niet als ik verdriet heb. Ik weet niet hoe dat komt. Bij vreemde mensen ga ik al helemaal niet uithuilen. Ik kan wel heel boos worden en heel erg tekeergaan maar voor boosheid hebben instanties geen begrip. Ik had besloten om gewoon mezelf te zijn en het gewoon bij de waarheid te houden. In mijn nadeel is wel dat gemeente en instanties niet van de realiteit houden en dakloosheid op zich niet als een probleem zien.
Ik hoorde via de Straatalliantie dat het advocatenkantoor De Brauw Blackstone Westbroek mijn zaak wilde oppakken. Lara van de Straatalliantie maakte een afspraak voor een intakegesprek met advocaat Willemsen op het kantoor van de Straatalliantie. Lara zou ook aanwezig zijn bij het intakegesprek met advocaat Willemsen. Op verzoek van de advocaat heb ik verteld wat er was gebeurd nadat ik het huurcontract van die woning van Eigen Haard had ondertekend. De advocaat begreep het. Ze vertelde wat ze voor mij kon betekenen. Ze zei dat ze eerst de stukken wilde doornemen. Ze vroeg of ik die stukken nog had. Ik had alle documenten (dagvaarding, vonnis) weggegooid. De advocaat overlegde met Lara dat ze misschien op een andere manier aan de dagvaarding kon komen. De advocaat vroeg of ik e-mails had gestuurd naar Eigen Haard en of ik die allemaal naar haar kon doorsturen. Ik had in 4 jaar tijd 72 e-mails naar Eigen Haard gestuurd en die wilde ik wel allemaal naar haar doorsturen.
Advocaat Willemsen zei dat ze de e-mails zou doornemen. Daarna zou ze zo snel mogelijk hoger beroep instellen. De werkwijze die de advocaat voorstelde was om eerst hoger beroep in te stellen en daarna zou ze Eigen Haard schriftelijk benaderen voor een minnelijke oplossing. De advocaat zei dat indien we vóór de datum van het hoger beroep via de minnelijke weg tot een oplossing konden komen dat er de mogelijkheid was om het hoger beroep in te trekken. Indien we niet tot een minnelijke oplossing zouden komen dan zou het hoger beroep alsnog doorgaan. Advocaat Willemsen zei ook nog dat de medewerkers van Eigen Haard zouden schrikken als ze een brief van De Brauw Blackstone Westbroek zouden ontvangen want De Brauw schijnt het grootste advocatenkantoor van Nederland te zijn. Dat leek mij niet verkeerd want misschien kon ik met hulp van een zwaargewicht tot een minnelijke oplossing komen en dan was die hele rechtszaak niet nodig.
Na het gesprek met advocaat Willemsen kreeg ik via Lara bericht dat het advocatenkantoor nog een advocaat op mijn zaak wilde zetten. Ik zag daar geen reden voor maar blijkbaar vond advocaat Willemsen het te veel werk. Op het kantoor van de Straatalliantie werd nog een keer een afspraak gemaakt. Dit keer zouden Lara en ik een gesprek hebben met advocaat Willemsen en advocaat Kroeze. We hebben nog een keer precies dezelfde intakegesprek gedaan maar ditmaal met advocaat Kroeze erbij. De stappen die het advocatenkantoor zou ondernemen waren nog steeds dezelfde. Vrij kort na het tweede gesprek ontving ik bericht van het advocatenduo dat zij hoger beroep hadden ingesteld. Ze gaven mij de datum door van de zitting. Datum voor de zitting was 30 januari 2024. Mijn verjaardag.
Nadat de schuldhulpverlener een betalingsregeling had getroffen met Eigen Haard zou Tijdelijk Onder Dak contact met mij opnemen. Ik hoorde echter niets van Tijdelijk Onder Dak. Sara ging toevallig naar hen toe en zou hen eraan herinneren dat zij nog contact met mij zouden opnemen. Sara kwam terug van haar afspraak en zei dat Tijdelijk Onder Dak mij volgende week zou bellen. De week daarop werd ik weer niet gebeld. Ik belde zelf met Tijdelijk Onder Dak. Ze konden mij niet doorverbinden. Ik zou teruggebeld worden. Ik werd niet teruggebeld. Ik belde weer zelf. Ik zei dat ik het gevoel had dat ik aan het lijntje werd gehouden. Degene die ik aan de telefoon had, zei dat ze het vervelend vond dat ik dat gevoel had en ze zei dat ze in het dossier ging kijken. Ze zei vervolgens dat ik niet voor Tijdelijk Onder Dak in aanmerking kwam omdat in mijn dossier bij De Regenboog Groep staat dat ik een huurder ben die conflicten opzoekt met woningcorporaties. Als voorbeeld werd gegeven dat ik met Ymere het conflict was aangegaan door een procedure te starten bij de Huurcommissie en dat ik bij Eigen Haard direct bij aanvang van het huurcontract al begon te klagen over onderdelen die uit de woning waren verdwenen en over de staat van de woning. Tijdelijk Onder Dak zei dat de woningcorporaties bang waren dat ik zou klagen over de tijdelijke woning die zij aan mij zouden verhuren. Daarom mocht ik geen gebruik maken van daklozenopvang via Tijdelijk Onder Dak.
De gemeente had mij specifiek naar De Regenboog Groep verwezen voor daklozenopvang voor zelfredzame mensen. De gemeente zei dat het in de gemeente Amsterdam zo is geregeld dat De Regenboog Groep daklozenopvang voor mij zou moeten regelen maar als De Regenboog Groep, om wat voor reden dan ook, niet meewerkt dan kom ik dus niet in aanmerking voor daklozenopvang via hen. Ik kreeg zelf de indruk dat de woningcorporaties niet aan mij willen verhuren vanwege die verhuurdersverklaringen en dat De Regenboog Groep moet doen wat de woningcorporaties willen want als De Regenboog Groep niet meewerkt dan staat die samenwerking met de woningcorporaties op het spel en De Regenboog Groep is voor die woningen van Tijdelijk Onder Dak wel afhankelijk van die woningcorporaties. Dus zij gaan nooit daklozenopvang voor mij regelen.
Je Eigen Stek was de eerste daklozenopvang voor zelfredzame mensen waarvan ik te horen kreeg dat ik daar terecht kon. Toen ik contact met hen opnam, zeiden ze dat ze recent een daklozenopvang voor niet-zelfredzame mensen waren geworden. Tijdelijk Onder Dak is ook voor zelfredzame daklozen maar dat kon ik ook wel vergeten. De derde en laatste opvang voor zelfredzame mensen, het Passantenhotel, had een wachtlijst van ongeveer een jaar. Dat betekent dat er gewoon geen daklozenopvang voor mij is maar elke keer als ik de gemeente daarop wijs, zeggen ze dat er wél daklozenopvang voor mij is en De Regenboog Groep zou volgens de gemeente die naald in een hooiberg moeten vinden. Ik besloot om een klacht in te dienen bij de gemeente. Mijn klacht was dat er geen daklozenopvang voor mij was ondanks al die lulverhalen van de gemeente Amsterdam.
Vrij kort na mijn klacht nam Nynke E. van de gemeente Amsterdam contact met mij op. Ze wilde een afspraak met mij maken om mijn klacht telefonisch te bespreken. Ze vroeg mijn mobiele telefoonnummer en wilde een belafspraak met mij maken. Ik maakte haar duidelijk dat ik nergens inhoudelijke gesprekken kan voeren. Ik ben dakloos. Ik kan geen gesprekken voeren op de slaapzaal van het hotel. Ik kan ook buiten op straat geen inhoudelijk gesprek voeren. Ook niet bij de bibliotheek van dat stoort mensen. Ik sprak met haar af dat ik naar de Straatalliantie zou gaan en dat zij mij daar zou bellen.
Vanwege de onbetrouwbaarheid van de gemeente Amsterdam had ik niet verwacht dat Nynke mij echt zou opbellen maar ze belde inderdaad op. Nynke zei dat er natúúrlijk ook daklozenopvang voor mij was. Ze was helemaal thuis in het daklozenlandschap. Ze kende elke organisatie en er was volgens Nynke voor iedereen daklozenopvang. Ze zou de hele zaak gaan uitzoeken en dan zou ze aan mij laten weten waar ik naar toe kon voor daklozenopvang. Oké, dus die weg moest je bewandelen om aan daklozenopvang te komen. Eerst moet de burger boos worden. Ik was blij dat ik die klacht had ingediend. Zo werkt dat dus. Ik was een en al opluchting nadat ik Nynke had gesproken. Nynke zei dat ze begreep dat het in mijn situatie moeilijk is om geduld op te brengen maar ze vroeg aan mij om toch nog even mijn geduld te bewaren. Ze zou zeker weer contact met mij opnemen. Ik zou proberen mijn geduld te bewaren en rustig een bericht van Nynke afwachten.
Het was eindelijk zover. Mirjam van De Regenboog Groep en ik gingen naar de GGD om over die zelfredzame idioterie te praten. We hadden daar een gesprek met een hele vriendelijke dame die Lotte W. heet. Mirjam vertelde aan Lotte dat ik niet zelfredzaam kàn zijn met mijn 2 negatieve verhuurdersverklaringen. Ik vertelde aan Lotte alles over mijn dakloze situatie. Ik vertelde over alles wat er was voorgevallen tussen mij en de woningcorporaties Ymere en Eigen Haard. Ik vertelde over die beroepsprutsers bij de Huurcommissie. Daar ligt de oorzaak van mijn huidige dakloosheid. Maar die heilige woningcorporaties, die kunnen toch niet het probleem zijn!? Mijn kindertijd werd doorgenomen. De scheiding van mijn ouders. De periode na de scheiding. Mijn moeder die net na de scheiding in haar eentje niet goed voor de kinderen kon zorgen. Mijn vader die in het buitenland woonde. Ik die jong zelfstandig werd. We hebben heel lang stilgestaan bij mijn kindertijd omdat men daar graag de oorzaak van mijn huidige problemen wil zien. Ik vond het best, als ik maar daklozenopvang kreeg want ik kan die hostelkosten niet meer betalen.
Bij het Via Hotel mag je maximaal 30 dagen achter elkaar logeren. Daarna moet je weg. Dat is hun regel. Mijn 30 dagen waren bijna om. Ik moest een ander betaalbaar hostel zoeken. Als je een paar dagen elders logeert dan mag je wel weer terugkeren naar het Via Hotel. Daarna mag je weer maximaal 30 dagen achter elkaar bij het Via Hotel logeren. Mijn ervaring is dat hoe verder een hostel of hotel uit het centrum van Amsterdam ligt hoe goedkoper ze zijn. Ik vond een betaalbare slaapplaats bij Hello I’m Local in Haarlem.