Maand: september 2024

Ik was eerder vergeten om een daklozenopvangproject te vermelden waar ik mij, voor de verandering, wél mocht aanmelden. Het gaat om het Stoelenproject in Amsterdam. Deze daklozenopvang is open vanaf september tot mei. Daklozen kunnen daar gratis eten en slapen. Er worden 2 keer in de week toegangsbonnen voor het Stoelenproject uitgedeeld. Dakloze mensen moeten in een rij staan om een bon te bemachtigen. Als je een bon hebt dan kun je bij het Stoelenproject terecht voor een maaltijd en een slaapplek. Ik heb gehoord dat je er lekker kunt eten. Er werd mij verteld dat je er niet kunt douchen. Je krijgt ook geen lakens, kussens of dekens om te slapen. Je krijgt alleen een matras op de grond om de nacht op door te brengen.

Ik ben een keer met de Straatalliantie meegegaan naar het Stoelenproject om te kijken of ik het daar misschien een nacht zou kunnen uithouden, want als je eenmaal binnen bent toegelaten dan mag je niet meer naar buiten, had ik gehoord. Je mag pas de volgende ochtend weer naar buiten. Eigenlijk mag je ’s avonds wel naar buiten maar eenmaal buiten mag je niet meer naar binnen. De daklozenopvangruimte van het Stoelenproject bevindt zich in een soort grote keet op de begane grond tussen de pilaren van Q-Park Europarking in de Marnixstraat. Toen ik daar was zag ik een eenvoudige ruimte met allemaal tafels en stoelen. Dakloze mensen krijgen eerst een maaltijd. Als iedereen heeft gegeten dan worden tafels en stoelen aan de kant gezet. Daarna worden in diezelfde ruimte matrassen neergelegd zodat mensen daarop kunnen gaan slapen.

Ik wil niets negatiefs over het Stoelenproject zeggen want heel veel dakloze mensen willen er overnachten en alleen al daarom is het goed dat het er is maar ik wil daar niet overnachten. Ik ben enorm gehecht aan hygiëne. In de opvangruimte loopt iedereen overdag met schoenen aan. ’s Avonds eet men in diezelfde ruimte en ’s nachts liggen daar de matrassen waar mensen op slapen. Veel mensen denken dat de farmaceutische industrie ons heeft verlost van nare ziektes maar hygiëne heeft ervoor gezorgd dat we al die ziektes hebben overwonnen.

Hoewel het Stoelenproject niets voor mij is, wil ik deze optie voor daklozenopvang toch vermelden. Iemand kan er wat aan hebben. Volgens mij kan iedereen bij het Stoelenproject terecht maar het moet wel bij je passen. Ik zag alleen mannen in de rij staan. Ook binnen had ik geen vrouwen gezien. Het is natuurlijk wel een momentopname want later hoorde ik dat vrouwen voorrang zouden krijgen als ze daar in de rij zouden staan. Ik denk persoonlijk dat het meer een mannenopvang is en dat vrouwen ander soort noodopvang nodig hebben. Nog beter zou het zijn als we de beschaving weer zouden herintroduceren in Nederland en dat geen mens meer door een rechtbank of een ministerie van Volkshuisvesting gedwongen wordt om onder deze omstandigheden te leven.

Ik had mij eerder dus ingeschreven bij diverse Woningnetten. Ik had van De Regenboog Groep gehoord dat hun ervaring is dat ik de meeste kans maak op een woning via Woningnet Midden Holland. Ik reageerde daarom actief op woningen op die website. Het vlotte niet direct maar op een gegeven moment was ik wel nummer 6 voor een woning in Nieuwerkerk aan den IJssel van woningcorporatie Woonpartners Midden Holland. Ik steeg een paar dagen later naar nummer 4 en weer een paar dagen later was ik 2^e kandidaat voor die woning. Ik kreeg een uitnodiging voor een bezichtiging. Er was wel een probleem en dat was dat Eigen Haard mij geen verhuurdersverklaring wil geven. Het overleggen van een verhuurdersverklaring was wel een vereiste. Ik heb geen idee waarom Eigen Haard mij geen verhuurdersverklaring wil geven. Er is nog altijd geen gesprek met Eigen Haard mogelijk. Mirjam van De Regenboog Groep had ook geprobeerd om die verhuurdersverklaring op te vragen maar ook zij werd afgepoeierd. Duidelijk is wel dat ik een negatieve verhuurdersverklaring krijg vanwege de ontruiming. Woningcorporatie Woonpartners Midden Holland heeft als regel dat indien een kandidaat niet binnen 3 uur de gevraagde documenten kan overleggen, waaronder dus een verhuurdersverklaring, dat ze direct doorgaan naar de volgende kandidaat. Ik had met Mirjam van De Regenboog Groep afgesproken dat ik, ondanks het ontbreken van de verhuurdersverklaring, toch die woning ging bezichtigen. Mirjam wilde wel in gesprek met Woonpartners Midden Holland om e.e.a. uit te leggen mocht het zover komen. Ik ging met de trein naar Nieuwerkerk aan den IJssel. Het regende pijpenstelen. Het station was stil. De buurt was stil. De huizen waren leuk maar overal was het stil. Misschien moet ik accepteren dat ik stadsmens ben. Ik ging toch vol goede moed naar die woning want de woning zag er leuk uit op de foto’s. De buurt zag er netjes uit en er was veel groen.

Ik kwam aan bij de woning. Het was op 1 hoog en dat was tevens de bovenste verdieping. Er was buiten een trap naar boven en dan kwam je aan op een soort veranda. Ongeveer zoals een galerij bij flatgebouwen maar deze galerij was vrij breed en het had een houten balustrade. Ik belde aan. De woning was veel kleiner dan op de foto’s. De foto’s waren gemanipuleerd zodat alle ruimtes groter leken. In het echt was het een kleine woning maar toch leuk. Het regende al wekenlang en ik zag een grote vochtplek op de vensterbank. Het vocht had de vensterbank helemaal verkleurd. Ik vroeg of er een lekkage was. De verhuurmakelaar zei dat de dubbele ramen lek waren. De woningcorporatie was ervan op de hoogte, zei ze. Maar de woningcorporatie zou de woning pas gaan onderhouden als de nieuwe huurder eenmaal in de woning woont. Dan zou de woningcorporatie de woning nalopen op gebreken en deze vervolgens verhelpen (hmm, waar heb ik dat meer gehoord?).

De keuken grensde aan die veranda bij de voordeur. Buiten, voor het raam van de keuken, stonden allemaal oude stoelen, tafels, planten en allerlei andere rommel. Dat was het uitzicht vanuit de keuken. Ik vroeg aan de verhuurmakelaar of de woningcorporatie die rommel zou verwijderen. Ik dacht namelijk dat het spullen van de vorige bewoner waren. Maar die rommel bleek van een bewoner te zijn die een paar deuren verderop woonde. Pas als de nieuwe huurder over die zooi zou klagen, zou de woningcorporatie erover nadenken of die troep verwijderd mocht worden. Ik zag de bui al hangen. Die lekkage zouden ze niets aan doen met als reden: huurder werkt niet mee. Die troep voor de deur zouden ze laten staan met als reden: het was er al, je hebt de woning zo geaccepteerd. Ik denk dat ik een trauma heb opgelopen als het gaat om het huren van een woning bij woningcorporaties. Ik vind het ook geen normale manier van leven dat je een woning accepteert die je onder normale omstandigheden niet zou hebben geaccepteerd maar je wordt gedwongen anders ben je dakloos. Dat is niet normaal! Dat was mij al een keer overkomen met die woning van Eigen Haard en het zou mij misschien een tweede keer overkomen met die woning in Nieuwerkerk aan den IJssel. Het zat me allemaal niet lekker. Ik heb die woning afgewezen maar dat maakte op zich niets uit want kandidaat 1 had die woning geaccepteerd.

Ik heb mij ook ingeschreven bij een soort Woningnet van Nijmegen en Arnhem. Het heet: Entree. Ik wil in die regio heel graag een woning huren. Niet omdat ik daar bekend ben maar omdat ik, sinds ik dakloos ben, via internet overal buiten Amsterdam heb rondgekeken en Nijmegen en Arnhem spreken mij het meest aan. De woningen daar zijn mooi en de omgeving spreekt mij aan. De woningen op Entree zien er goed onderhouden uit. De woningen in die regio zijn absoluut niet te vergelijken met die rommel die je vaak op Woningnet Amsterdam ziet. Ik reageer op de website van Entree vooral op lotingwoningen maar ook op woningen waar inschrijfduur telt. Dat laatste, gewoon om te onderzoeken hoeveel kans ik maak op een woning via Entree. Conclusie: ik kan daar veel sneller een woning vinden dan in Amsterdam maar het duurt alsnog jaren tenzij ik op nummer 1 eindig voor een lotingwoning.

Eigen Haard was begonnen met het opbouwen van een heel negatief dossier over mij bij de GGD. In dat dossier word ik neergezet als een psychotische mevrouw die vanuit het niets denkt dat andere mensen een sleutel van haar woning hebben. Ik had aan de Straatalliantie gezegd dat ik dat dossier graag weg wilde hebben en als dat verboten ist dan wil ik het verbeterd hebben want ik had gewoon echt een sleutel te weinig gekregen en er waren gewoon echt onderdelen uit de woning gesloopt. Dat zijn feiten. Ik heb Eigen Haard terecht benaderd over deze problemen. Als er al een belachelijk dossier over dit onderwerp moet zijn bij de GGD dan wel graag een dossier dat compleet en feitelijk juist is. Sanne van de Straatalliantie schreef een brief naar de GGD met de vraag of het dossier verbeterd en aangevuld kon worden met de feitelijke omstandigheden. Nadat we die brief naar de GGD hadden gestuurd, ontving ik een brief van de GGD dat ze het dossier hadden aangepast. Dus zo snel gaat het als een instantie je helpt. Naar mij wilde de GGD niet luisteren. Ik vind het een gevaarlijke situatie als je in een maatschappij als persoon niet meer wordt gehoord. Dat je pas wordt gehoord als je via een persoon met een titel of een instantie communiceert. Dat is geen veilige maatschappij voor mensen. Dat is een gevaar voor mensen.

Ik had 4 dagen in een hostel in Haarlem gelogeerd. Ik kon daar goedkoop slapen, dacht ik, maar het was alsnog net zo duur als in Amsterdam want ik moest elke keer naar mijn afspraken in Amsterdam reizen en dat kostte mij treinkosten. Als ik die treinkosten optelde bij de hostelkosten dan kon ik net zo goed in Amsterdam een bed in een hostel boeken. Bij hostel Hello I’m Local in Haarlem heb ik wel heel lekker geslapen. Ze hebben daar goede bedden. Hun stapelbedden zijn als een soort bedstee. Je merkt er niets van als iemand in het bovenste bed beweegt of uit bed gaat. De slaapzaal zelf was in een ruimte met 2 glazen lichtkoepels in het dak. Het regende heel hard toen ik daar in bed lag. De regen kletterde op die glazen koepels. Het was fijn om naar die regenbuien te luisteren toen ik daar in bed lag. Na die 4 dagen verhuisde ik weer naar het Via Hostel.

Ik had nog steeds geen daklozenopvang gevonden. Ik wachtte nog steeds geduldig op een bericht van Nynke E. van de gemeente Amsterdam. Zij was ervan overtuigd dat er voor iedereen daklozenopvang is en dus ook voor mij. Na vele nachten in hostels logeren, ontving ik eindelijk een mail van Nynke. Wellicht had Nynke die speld in een hooiberg gevonden. Ik ontving onderstaande mail van haar. Ter verduidelijking voor de lezer, JES in de mail staat voor Je Eigen Stek.

• Beste (mijn naam),

Hierbij geef ik u terugkoppeling van de acties die ik bij HVO Querido en bij De Regenboog groep uitgezet heb.

HVO Querido heeft intern uitgezocht hoe de miscommunicatie over een eventuele plek bij JES heeft kunnen gebeuren. Helaas hebben zij aangegeven niet na te gaan wie wat heeft gezegd en of het goed is begrepen. Bij de informatie over JES op de site van HVO Querido is te lezen dat een MO-beschikking een voorwaarde is. En de GGD weet ook dat een screening onvoldoende is voor aanmelding voor JES. Informatie over JES kan in zijn algemeenheid zijn gegeven zonder specifiek de situatie van mevrouw te hebben besproken. Het is moeilijk om de bron voor de misinformatie/miscommunicatie te vinden. HVO Querido geeft verder aan dat u wel aan het goede adres bent voor de wachtlijst voor een van de passantenpensions. Hopelijk lukt het om spoedig een plek te krijgen. Mocht u verder nog klachten hebben over HVO Querido, dan kan u bellen naar (…) of mailen naar (…) Ze gaan hun eigen beleidsadviseur op de hoogte brengen van uw klacht en aanbevelen om de informatie over JES aan te laten passen; te verduidelijken.

De Regenboog groep heeft op mijn aanvullende vragen vandaag een reactie gestuurd. Ze bevestigen dat u in 2019 ook ontruimd bent om dezelfde situatie als die nu speelt. Gezien het feit dat direct duidelijk was voor de Regenboog groep dat ze u niet geschikt vinden voor projecten van Tijdelijk Wonen is dit u mondeling medegedeeld, samen met de nodige uitleg. Zij staan op het standpunt u niettemin actief contact bleef zoeken bij verschillende collega’s en via diverse communicatiekanalen dat. U gaf aan dat het niet duidelijk was en dat u verteld was dat nog steeds kans te maken als de betalingsregeling opgestart was. De Regenboog groep stelt dat deze hoop direct telefonisch teniet is gedaan. U staat nog wel op de wachtlijst voor ondersteuning door STED (Stedelijk Team Economisch Daklozen), omdat ze vonden dat u ondanks dat TW (Tijdelijk Wonen) geen optie was, STED nog steeds een mogelijkheid kon zijn. U hebt als het goed is nu ook een Maatschappelijk Werker van STED. Uiteindelijk is er ook een officiële mail verzonden. Dit is vermoedelijk de mail die u naar mij hebt doorgestuurd. Uw maatschappelijk werker zal bereid zijn om u verder uitleg te geven.

Intussen hoop ik dat u weer een aantal stappen gezet heeft in het vinden van een woonoplossing. Ik wens u alle sterkte in uw zoektocht. Uw klacht heb ik hiermee afgehandeld.

Met vriendelijke groet,

• Nynke Engelhard

Deze reactie van Nynke is typisch voor het beleid van de gemeente Amsterdam als het gaat om dakloze mensen. Nynke komt niet tot de kern en dat is dat ze met een adres zou komen waar ik wél terecht kon voor daklozenopvang. De gemeente draait er altijd omheen omdat de gemeente gewoon niet wil communiceren dat de gemeente een woning niet ziet als een primaire levensbehoefte maar als een zorgproduct en niet iedereen heeft dat zorgproduct nodig volgens de gemeente.

Nynke had tegen mij gezegd dat er natúúrlijk ook daklozenopvang voor mij is en zij zou er wel even achteraan gaan. Als Nynke dan eindelijk reageert dan blijkt dat ze geen opvang voor mij heeft gezocht. Nee, ze heeft onderzocht of dat wat ik aan haar heb verteld wel waar is en toen ze dat eenmaal had gedaan, had ze de zaak afgehandeld. Een dakloze persoon heeft totaal niets aan deze werkzaamheden van haar maar dit is wel precies de manier waarop de gemeente er altijd omheen draait zodat het voor iemand die dakloos is niet mogelijk is om ooit tot de kern van het probleem te komen bij de gemeente, laat staan dit inhoudelijk te bespreken met verantwoordelijken. Als ik Nynke nog een keer zou benaderen over dit probleem dan zou ikzelf het probleem worden en dan gaat de gemeente wel even een dossiertje openen over die gestoorde mevrouw die elke keer de gemeente benaderd met haar onbeduidende probleempjes.

De gemeente vindt het heel belangrijk om je het gevoel te geven dat jijzelf het probleem bent. Zoals bijvoorbeeld deze zin: ‘Ze bevestigen dat u in 2019 ook ontruimd bent om dezelfde situatie als die nu speelt.’ En deze zin: ‘Zij staan op het standpunt dat u niettemin actief contact bleef zoeken bij verschillende collega’s en via diverse communicatiekanalen.’ Het zijn grove leugens. Het probleem met Ymere was een andere dan met Eigen Haard en de enige persoon die contact opnam met Tijdelijk Onder Dak was Sara van de Straatalliantie. Nadat Sara de boodschap aan mij had doorgegeven dat Tijdelijk Onder Dak mij zou bellen en Tijdelijk Onder Dak dat vervolgens niet deed, heb ik hen inderdaad zelf opgebeld. Tijdelijk Onder Dak hield mij heel lang aan het lijntje maar toen ze eenmaal hadden gezegd dat ik niet voor Tijdelijk Onder Dak in aanmerking kwam, heb ik hen nooit meer benaderd. Ik heb daarna juist een klacht ingediend bij de gemeente omdat de gemeente mij altijd afpoeiert naar De Regenboog Groep voor daklozenopvang.

Maar ik begrijp wel waarom de gemeente en Tijdelijk Onder Dak van De Regenboog Groep mij als zondebok nodig hebben. Het probleem van De Regenboog Groep is dat ze, wat betreft Tijdelijk Onder Dak, tegenstrijdige belangen hebben. Ze worden aan de ene kant betaald door de gemeente om daklozenopvang voor een bepaalde doelgroep te regelen maar de woningen die Tijdelijk Onder Dak daarvoor nodig heeft zijn wel van woningcorporaties. Dus De Regenboog Groep moet wel vrindjes zijn en blijven met de woningcorporaties. Terwijl die woningcorporaties juist verhuurdersverklaringen hanteren om die bewuste doelgroep uit hun woningen te weren maar er loopt ondertussen wel een geldstroom van de gemeente naar De Regenboog Groep om daklozenopvang voor die doelgroep te regelen. Dat klopt natuurlijk niet. De gemeente en De Regenboog Groep willen niet geconfronteerd worden met hun eigen problemen want dan moeten ze dat misschien wel gaan oplossen (stel je voor!). Dat gaat misschien financieel zeer doen bij bepaalde mensen in hoge posities en daarom hebben ze een zondebok nodig.

In het vorige item had ik geschreven dat ik samen met Mirjam van De Regenboog Groep (die ik nog steeds een geweldige maatschappelijk werkster vind) (ondanks De Regenboog Groep) naar de GGD ging om van het stempel ‘zelfredzaam’ af te komen. Lotte van de GGD vroeg of ik een vervolggesprek wilde voeren met medewerkers van Zorgtoeleiding Arkin. Ze zei dat ik goed kan uitleggen en vlot kan praten maar dat zijzelf misschien geen goede inschatting van mij kan maken. Wellicht konden medewerkers van Arkin dat wel, zei Lotte. Ze wilde graag de mening van Arkin weten. Lotte vroeg of ik open stond voor dat gesprek met Arkin. Ik had nog nooit van deze organisatie gehoord maar ik vond het goed. Mirjam ging mee. We hadden een gesprek met 2 medewerkers van Arkin. Die medewerkers zaten achter een loket. Hoewel de 2 mannen vriendelijk waren, voelde ik mij toch onbehaaglijk want terwijl de één praat gaat de ander je voortdurend observeren. Als je je daar eenmaal van bewust bent dan is dat vervelend. Het gesprek ging weer over de 2 woningen waar ik uitgezet ben. Vooral over de gang van zaken bij die laatste woning van Eigen Haard. Het gesprek was kort. Die 2 medewerkers van Arkin adviseerden mij om een huisarts te nemen. Ik heb namelijk geen huisarts. Volgens de medewerkers van Arkin moet ik de volgende keer, als dergelijke problemen zich voordoen, naar mijn huisarts gaan want die zou mij dan verder kunnen helpen. Het viel mij op dat Arkin wonen in verband bracht met zorg. Ik zocht al die tijd hulp bij huurrecht advocaten en bij huurdersorganisaties.

De GGD hanteert 2 brandmerken tijdens een screening. Het brandmerk ‘zelfredzaam’ en het brandmerk ‘mo’. Dat laatste staat voor: maatschappelijke opvang. Na het gesprek met Arkin kreeg ik te horen dat ik werd toegelaten tot maatschappelijke opvang. Ik weet niet precies waarom. Ik weet niet of het te maken heeft met die 2 negatieve verhuurdersverklaringen. Je krijgt er ook geen helder antwoord op als je het vraagt. Je krijgt wel te horen dat het elk moment weer ingetrokken kan worden. Dus er hangt altijd een dreiging boven je hoofd. Maar hoe dan en waarom dan? Niemand weet het! Ik dacht dat ik nu zou meemaken dat ik daklozenopvang zou krijgen maar helaas. Er was nog steeds geen daklozenopvang. Wie we ook belden en wat we ook probeerden. Er waren crisisbedden, noodbedden, trajectbedden en heel veel opvanglocaties, ik heb al die namen voorbij horen komen maar er was nergens plek. Mirjam zei dat ik vanaf 1 december wel bij de Winteropvang van de gemeente Amsterdam mocht slapen. Je mag daar gratis overnachten van december tot mei. Dat scheelt mij heel veel kosten. Het was half november. Ik moest nog even wachten. Ik logeerde bij het Via Hotel. Daar mocht ik weer 30 dagen logeren. Die 30 dagen waren bijna voorbij. Precies op 30 november waren die 30 dagen voorbij.

Om erachter te komen of ik op 1 december bij de Winteropvang mocht overnachten, moest ik naar het Daklozenloket in de Jan van Galenstraat. De GGD zou daar beoordelen of ik in aanmerking kwam voor de Winteropvang. Andere instanties hadden al gezegd dat ik erop kon rekenen dat ik bij de Winteropvang zou kunnen overnachten. Dat kwam goed uit want ik had helemaal geen geld meer en inmiddels wel een grote schuld bij de Stadsbank van Lening. Over die schuld van meer dan €2500,- moet ik 14% rente betalen. Als je bij de Stadsbank van Lening geld leent dan betaal je 8% rente als je een bedrag tot €1200,- leent. Als het leenbedrag hoger is dan betaal je ineens 14% rente. Ook over het eerder geleende bedrag van €1200,- moet je dan ineens 14% rente betalen in plaats van 8%. Dus waarom zou de gemeente Amsterdam, met dit leuke verdienmodel, daklozenopvang voor mij regelen?

Advocaat De Groot van Advocatenkantoor De Binnenstad had een brief naar de gemeente Amsterdam gestuurd om te vragen of mijn hostelkosten en mijn opslagkosten vergoed konden worden door de gemeente. Uiteindelijk stemde de gemeente in met vergoeding van de opslagkosten maar de hostelkosten moest ik zelf betalen. Dit schreef de gemeente Amsterdam:

• Geachte (mijn naam),

Op 31 oktober 2023 heeft u bijzondere bijstand aangevraagd voor: kosten hostels. In deze brief leest u ons besluit.

Wat is ons besluit?

U krijgt geen bijzondere bijstand. Dit komt omdat de kosten waarvoor u bijstand vraagt al zijn betaald. U ontvangt namelijk de hele uitkering zonder kortingen. Hiermee kunt u de hostels betalen.

• (…)

Dus als je van een bijstandsuitkering een huur van €650,- per maand voor je woning moet betalen dan ontvang je ongeveer €300,- huurtoeslag maar met diezelfde bijstandsuitkering kun je volgens de gemeente wel €1000,- per maand aan hostelkosten betalen. Het is niet logisch. Toch is en blijft de gemeente van mening dat hostelkosten betaald kunnen worden van een bijstandsuitkering. Daarbij moet ik wel zeggen dat de gemeente een eigen prijslijst van hostels heeft. Daar is wat de gemeente betreft verder geen discussie over mogelijk. Alles wat je daar verder nog over zegt, vindt de gemeente gezeik.

Toen ik met advocaat De Groot in zee ging, had ik begrepen dat we, in geval van een afwijzing door de gemeente, naar de rechter zouden gaan om vergoeding van mijn hostelkosten af te dwingen maar de advocaat vond na de afwijzing, tot mijn verbazing, dat procederen geen kans van slagen had omdat er voor mij opvang was bij de Winteropvang van december tot mei. Bij de Winteropvang zou ik gratis kunnen overnachten en daarom was de advocaat van mening dat procederen geen kans van slagen had. Het gaat mij echter om de kosten die ik heb gemaakt in de maanden dat er géén winteropvang was. Ik heb verder niet aangedrongen bij advocaat De Groot. Advocaat De Groot wilde wel een persoonsgebonden budget voor mij aanvragen. Dat lijkt mij vrij kansloos. Het viel mij op dat ook de advocaat het hebben van onderdak verbindt met zorg. Ik besloot om zelf een bezwaarschrift te sturen naar Burgemeester en Wethouders van Amsterdam. Hoewel ik het wel raar vind om een bezwaarschrift naar B&W te sturen want dit daklozenbeleid is van hen afkomstig is.

Op een dag liep ik bij de Straatalliantie naar binnen en toen vertelde Sara aan mij dat ik een maatschappelijk werkster had bij De Regenboog Groep. Ze vroeg of ik dat wist. Dat wist ik niet. Sara zei dat die maatschappelijk werkster Mirjam heet en vroeg of ik contact met Mirjam wilde opnemen. Ik had bij het Huis van de Wijk bij de Meeuwenlaan wel een keer iemand van De Regenboog Groep gesproken die Mirjam R. heette. Deze Mirjam vertelde dat ik ’s nachts op straat kon verblijven en ’s ochtends een kop thee bij een inloophuis van De Regenboog Groep kon komen drinken. Ik zat niet te wachten op zo’n maatschappelijk werkster maar het bleek om een andere Mirjam te gaan. Deze heet Mirjam H.

Mirjam H. van De Regenboog Groep wilde een afspraak met mij maken. Ik vond het geen goed idee om de Straatalliantie in te ruilen voor De Regenboog Groep. Mirjam bleef aandringen. Ze zei dat ik het verkeerde stempel (zelfredzaam) had gekregen van de GGD. Mirjam zei dat ik, met 2 negatieve verhuurdersverklaringen, nooit zelfredzaam gescreend had mogen worden door de GGD want met 2 negatieve verhuurdersverklaringen vind je nooit meer een huurwoning, zei ze. Dus ben je niet zelfredzaam. Mirjam vond dat wij een afspraak moesten maken met de GGD om van dat ‘zelfredzaam’ stempel af te komen want als ik daarvan af was dan zou ik toegang krijgen tot maatschappelijke daklozenopvang. Het leek mij onmogelijk om tot een starre organisatie als de GGD door te dringen en als het zou lukken dan zou het lang duren en al die tijd zou ik dakloos zijn. Mirjam zei dat ze mij wilde helpen en met mij mee zou gaan naar de GGD.

Ik maakte een afspraak met Mirjam bij haar op kantoor om e.e.a. te bespreken. Mirjam had het heel druk. Ik kreeg een afspraak op dezelfde dag waarop ik al een afspraak had met Janneke H. de schuldhulpverlener van het Buurtteam. De afspraak met Mirjam was niet op hetzelfde tijdstip maar qua tijd wel krap. Ik moest één van die twee afspraken afzeggen. Ik belde uiteindelijk Mirjam af en ging naar de schuldhulpverlener. Ten eerste omdat die afspraak met de schuldhulpverlener er al heel lang stond en ten tweede omdat mijn inschatting was dat ik na hulp van de schuldhulpverlener sneller via Tijdelijk Onder Dak aan daklozenopvang zou komen dan via die onderneming met Mirjam bij de GGD.

Op de afspraak met de schuldhulpverlener werd geen tijd verspild. Schuldhulpverlener Janneke bleek superdoortastend. Ik vertelde aan haar dat ik dakloos was en op de wachtlijst stond voor daklozenopvang bij Tijdelijk Onder Dak via De Regenboog Groep. Ik had aan haar uitgelegd dat voorwaarde voor daklozenopvang bij Tijdelijk Onder Dak was dat ik een betalingsregeling had met Eigen Haard. Janneke nam vrijwel direct contact op met de deurwaarder en in recordtempo had ik een betalingsregeling op schrift. Dat gaf ik door aan Sara van de Straatalliantie want zij had contact met Tijdelijk Onder Dak van De Regenboog Groep. Sara gaf aan Tijdelijk Onder Dak door dat ik bij de schuldhulpverlener was geweest en dat er een betalingsregeling was getroffen. Tijdelijk Onder Dak gaf aan Sara door dat zij contact met mij zouden opnemen.

Ik moest verhuizen naar een ander hostel. Ik vond het jammer om uit de Bijlmer te vertrekken. Ik had daar een leuke tijd gehad. Toen ik daar aankwam was het stralend weer en er was een week lang elke dag een gezellige braderie op de Bijlmerplein. Surinaamse gezelligheid. Ik liep daar vrijwel elke dag doorheen om naar de Straatalliantie te gaan en weer doorheen als ik naar Hostelle terugging. Ik kreeg daar mijn eetlust terug. Ik hou van Surinaamse bloedworst. Op de braderie werd goede Surinaamse bloedworst met pepersaus verkocht. Goed voor mijn bloeddorst. Er was op de Bijlmerplein een geweldige oliebollenkraam waar ik olliebollen, bijlmerbollen en appelflappen kocht. Dat at ik als lunch of avondeten. Ik at ook overal tjauw min met moksi meti. Voordeel van een portie tjauw min met moksi meti was dat ik het niet in één keer op kon eten. Daardoor hoefde ik maar 1 keer per dag eten te kopen en had ik toch 2 keer per dag te eten. Ik kocht ’s middags een portie tjauw min, at een deel op en dat wat over was warmde ik ’s avonds op in de keuken van het hostel. En nu ging ik weg uit de Bijlmer. Ik denk dat mijn vader tijdens zijn leven had voorzien dat ik dakloos zou worden en dat ik in de Bijlmer zou verblijven (zie het item: het kerkhof van de rechtsstaat) maar mijn vader was wel de laatste persoon die zou zeggen dat hij helderziend was. Mijn vader kwam gewoon van de ene dag op de andere met het voorstel om een huis voor mij te kopen in de Bijlmer.

Ik wilde naar het Via Hotel verhuizen omdat zij bij Booking.com elke keer als goedkoopste bovenaan de lijst eindigden als ik op zoek was naar een betaalbare slaapplaats. Ik had echter te lang gewacht met het boeken van een bed op een vrouwenslaapzaal. Er waren alleen nog bedden over op gemengde slaapzalen. Toen heb ik maar een bed geboekt op een gemengde slaapzaal. Ik boekte voor 4 nachten een bed. Om te voorkomen dat ik weer heel lang met zware tassen moest rondlopen, verzamelde ik alleen spullen die ik echt direct nodig had en de administratie die ik echt direct nodig had voor mijn afspraken. De rest verhuisde ik van Hostelle naar mijn opslag bij Shurgard. Indien nodig dan zou ik mijn andere spullen op een later tijdstip alsnog bij Shurgard kunnen ophalen. Ik heb geen idee hoe ik het elke keer weer voor elkaar krijg maar vervolgens reisde ik toch nog met 2 hele zware tassen richting het Via Hotel.

Het Via Hotel ligt in een doodstille wijk in Diemen maar bij binnenkomst blijkt het hotel zelf heel levendig. Misschien omdat er ook gezinnen logeren. Het Via Hotel ligt in Diemen maar hemelsbreed is het hotel niet ver bij Hostelle vandaan. Ik moest alleen een andere metro nemen. De metro naar de Bijlmerplein stopt bij de ArenA en daarvandaan kun je naar Hostelle lopen en als je vanuit het Via Hotel naar buiten kijkt dan heb je uitzicht op de ArenA. Helaas moest ik bij het Via Hotel wel toeristenbelasting betalen. Ze zeiden dat ik een inwoner van Amsterdam ben en het hotel ligt in Diemen.

De slaapzaal bij het Via Hotel was eenvoudig, stapelbedden, een douche en een toilet. Toen ik de slaapzaal binnenkwam zag ik direct bij binnenkomst op een bovenste bed van een stapelbed een man slapen met kleren en schoenen aan. Hij had een hoed op zijn gezicht. Verder was er niemand op de slaapzaal. Er was een locker die bij mijn bed hoorde. Het kon op slot. Ik moest het slot wel kopen bij de receptie want het slot van Hostelle was niet bruikbaar op de locker van het Via Hotel. Voor de derde keer sinds ik dakloos was, kocht ik een slot. Het eerste slot moest ik bij Shurgard kopen. Het tweede slot bij Hostelle. Bij het Via Hotel kocht ik het derde slot.

Daarna ging ik naar Shurgard op de Transformatorweg om nog wat spullen op te halen. Nadat ik ook die spullen in mijn locker van het Via Hotel had geplaatst, ging ik wat eten in de Bijlmer. Toen ik ’s avonds naar het Via Hotel terugging om te gaan slapen, was het veel drukker op de slaapzaal. Bleek dat er alleen mannen uit Oost-Europa logeerden op deze gemengde slaapzaal. Ze waren allemaal vriendelijk maar jong en heel druk. Ze gingen stappen. Ik was blij toen ze de deur uitgingen. Het was weer rustig in de slaapzaal. Op het stapelbed lag die man nog steeds te slapen in exact dezelfde houding waarin ik hem uren eerder op de dag aantrof, met nog steeds die hoed op zijn gezicht. Ik ging ook slapen.

De volgende ochtend lag die man nog steeds op bed in exact dezelfde houding en met die hoed op zijn gezicht. Nog steeds volledig aangekleed en mét schoenen aan. Het was mij inmiddels opgevallen dat veel toeristen die Amsterdam bezoeken enorm veel drugs gebruiken en dat de hele dag door. In het vrouwenhostel kwamen bij mij op de slaapzaal vrouwen logeren die alleen naar buiten gingen om drugs te kopen en daarna de hele dag op bed gingen liggen. Dus toen ik die man zo zag liggen wist ik al ongeveer wat er aan de hand was. Normaal gesproken zou ik mij zorgen maken over iemands welzijn maar nu ging ik mij nergens mee bemoeien. Iedereen zoekt het maar uit. Ik wilde wel van die kamer af. De mannen waren aardig maar ze spuugden in de wasbak en lieten die klodders in de wasbak liggen. Het leek wel vogelpoepoverlast in de wasbak. Ik kreeg kots neigingen toen ik mijn tanden daar moest poetsen. Ik ging naar de receptie om te vragen of ze inmiddels ergens een bed vrij hadden op een vrouwenslaapzaal. Er was gelukkig een bed vrijgekomen op een vrouwenslaapzaal. Ik verhuisde al mijn spullen naar een vrouwenslaapzaal.

Ik maakte een nieuwe afspraak met Mirjam van De Regenboog Groep. Ik verwachtte er niet veel van maar dan had ik de hulp van De Regenboog Groep in elk geval geprobeerd. Mirjam bleek een goede luisteraar en een betrokken maatschappelijk werkster. Mijn vooroordelen jegens haar waren niet terecht. Ze wilde mij echt helpen. Ze wilde mij helpen om van het stempel ‘zelfredzaam’ af te komen omdat ik volgens haar nooit meer een huurwoning zou kunnen huren vanwege die 2 negatieve verhuurdersverklaring. Mirjam benaderde de GGD voor een afspraak om over deze situatie te praten. Na lang aandringen kregen we eindelijk een afspraak om bij de GGD te komen praten. Het zou nog wel even duren voordat we naar die afspraak gingen.

Ik vertelde vervolgens aan iedereen die het maar horen wilde dat ik een afspraak had bij de GGD om van hun ‘zelfredzaam’ stempel af te komen. Iedereen zei tegen mij dat die stempel klinkklare onzin is maar dat de GGD er niet van zal afwijken. Iemand die veel daklozen bijstaat, zei dat ik tijdens het gesprek met de GGD elk pijntje, elk trauma, elke vervelende ervaring en elke verdrietige periode in mijn leven enorm moest uitvergroten en als ik een traantje tevoorschijn zou kunnen toveren dat dat in mijn voordeel zou zijn. Helaas kan ik niet huilen. Ook niet als ik verdriet heb. Ik weet niet hoe dat komt. Bij vreemde mensen ga ik al helemaal niet uithuilen. Ik kan wel heel boos worden en heel erg tekeergaan maar voor boosheid hebben instanties geen begrip. Ik had besloten om gewoon mezelf te zijn en het gewoon bij de waarheid te houden. In mijn nadeel is wel dat gemeente en instanties niet van de realiteit houden en dakloosheid op zich niet als een probleem zien.

Ik hoorde via de Straatalliantie dat het advocatenkantoor De Brauw Blackstone Westbroek mijn zaak wilde oppakken. Lara van de Straatalliantie maakte een afspraak voor een intakegesprek met advocaat Willemsen op het kantoor van de Straatalliantie. Lara zou ook aanwezig zijn bij het intakegesprek met advocaat Willemsen. Op verzoek van de advocaat heb ik verteld wat er was gebeurd nadat ik het huurcontract van die woning van Eigen Haard had ondertekend. De advocaat begreep het. Ze vertelde wat ze voor mij kon betekenen. Ze zei dat ze eerst de stukken wilde doornemen. Ze vroeg of ik die stukken nog had. Ik had alle documenten (dagvaarding, vonnis) weggegooid. De advocaat overlegde met Lara dat ze misschien op een andere manier aan de dagvaarding kon komen. De advocaat vroeg of ik e-mails had gestuurd naar Eigen Haard en of ik die allemaal naar haar kon doorsturen. Ik had in 4 jaar tijd 72 e-mails naar Eigen Haard gestuurd en die wilde ik wel allemaal naar haar doorsturen.

Advocaat Willemsen zei dat ze de e-mails zou doornemen. Daarna zou ze zo snel mogelijk hoger beroep instellen. De werkwijze die de advocaat voorstelde was om eerst hoger beroep in te stellen en daarna zou ze Eigen Haard schriftelijk benaderen voor een minnelijke oplossing. De advocaat zei dat indien we vóór de datum van het hoger beroep via de minnelijke weg tot een oplossing konden komen dat er de mogelijkheid was om het hoger beroep in te trekken. Indien we niet tot een minnelijke oplossing zouden komen dan zou het hoger beroep alsnog doorgaan. Advocaat Willemsen zei ook nog dat de medewerkers van Eigen Haard zouden schrikken als ze een brief van De Brauw Blackstone Westbroek zouden ontvangen want De Brauw schijnt het grootste advocatenkantoor van Nederland te zijn. Dat leek mij niet verkeerd want misschien kon ik met hulp van een zwaargewicht tot een minnelijke oplossing komen en dan was die hele rechtszaak niet nodig.

Na het gesprek met advocaat Willemsen kreeg ik via Lara bericht dat het advocatenkantoor nog een advocaat op mijn zaak wilde zetten. Ik zag daar geen reden voor maar blijkbaar vond advocaat Willemsen het te veel werk. Op het kantoor van de Straatalliantie werd nog een keer een afspraak gemaakt. Dit keer zouden Lara en ik een gesprek hebben met advocaat Willemsen en advocaat Kroeze. We hebben nog een keer precies dezelfde intakegesprek gedaan maar ditmaal met advocaat Kroeze erbij. De stappen die het advocatenkantoor zou ondernemen waren nog steeds dezelfde. Vrij kort na het tweede gesprek ontving ik bericht van het advocatenduo dat zij hoger beroep hadden ingesteld. Ze gaven mij de datum door van de zitting. Datum voor de zitting was 30 januari 2024. Mijn verjaardag.

Nadat de schuldhulpverlener een betalingsregeling had getroffen met Eigen Haard zou Tijdelijk Onder Dak contact met mij opnemen. Ik hoorde echter niets van Tijdelijk Onder Dak. Sara ging toevallig naar hen toe en zou hen eraan herinneren dat zij nog contact met mij zouden opnemen. Sara kwam terug van haar afspraak en zei dat Tijdelijk Onder Dak mij volgende week zou bellen. De week daarop werd ik weer niet gebeld. Ik belde zelf met Tijdelijk Onder Dak. Ze konden mij niet doorverbinden. Ik zou teruggebeld worden. Ik werd niet teruggebeld. Ik belde weer zelf. Ik zei dat ik het gevoel had dat ik aan het lijntje werd gehouden. Degene die ik aan de telefoon had, zei dat ze het vervelend vond dat ik dat gevoel had en ze zei dat ze in het dossier ging kijken. Ze zei vervolgens dat ik niet voor Tijdelijk Onder Dak in aanmerking kwam omdat in mijn dossier bij De Regenboog Groep staat dat ik een huurder ben die conflicten opzoekt met woningcorporaties. Als voorbeeld werd gegeven dat ik met Ymere het conflict was aangegaan door een procedure te starten bij de Huurcommissie en dat ik bij Eigen Haard direct bij aanvang van het huurcontract al begon te klagen over onderdelen die uit de woning waren verdwenen en over de staat van de woning. Tijdelijk Onder Dak zei dat de woningcorporaties bang waren dat ik zou klagen over de tijdelijke woning die zij aan mij zouden verhuren. Daarom mocht ik geen gebruik maken van daklozenopvang via Tijdelijk Onder Dak.

De gemeente had mij specifiek naar De Regenboog Groep verwezen voor daklozenopvang voor zelfredzame mensen. De gemeente zei dat het in de gemeente Amsterdam zo is geregeld dat De Regenboog Groep daklozenopvang voor mij zou moeten regelen maar als De Regenboog Groep, om wat voor reden dan ook, niet meewerkt dan kom ik dus niet in aanmerking voor daklozenopvang via hen. Ik kreeg zelf de indruk dat de woningcorporaties niet aan mij willen verhuren vanwege die verhuurdersverklaringen en dat De Regenboog Groep moet doen wat de woningcorporaties willen want als De Regenboog Groep niet meewerkt dan staat die samenwerking met de woningcorporaties op het spel en De Regenboog Groep is voor die woningen van Tijdelijk Onder Dak wel afhankelijk van die woningcorporaties. Dus zij gaan nooit daklozenopvang voor mij regelen.

Je Eigen Stek was de eerste daklozenopvang voor zelfredzame mensen waarvan ik te horen kreeg dat ik daar terecht kon. Toen ik contact met hen opnam, zeiden ze dat ze recent een daklozenopvang voor niet-zelfredzame mensen waren geworden. Tijdelijk Onder Dak is ook voor zelfredzame daklozen maar dat kon ik ook wel vergeten. De derde en laatste opvang voor zelfredzame mensen, het Passantenhotel, had een wachtlijst van ongeveer een jaar. Dat betekent dat er gewoon geen daklozenopvang voor mij is maar elke keer als ik de gemeente daarop wijs, zeggen ze dat er wél daklozenopvang voor mij is en De Regenboog Groep zou volgens de gemeente die naald in een hooiberg moeten vinden. Ik besloot om een klacht in te dienen bij de gemeente. Mijn klacht was dat er geen daklozenopvang voor mij was ondanks al die lulverhalen van de gemeente Amsterdam.

Vrij kort na mijn klacht nam Nynke E. van de gemeente Amsterdam contact met mij op. Ze wilde een afspraak met mij maken om mijn klacht telefonisch te bespreken. Ze vroeg mijn mobiele telefoonnummer en wilde een belafspraak met mij maken. Ik maakte haar duidelijk dat ik nergens inhoudelijke gesprekken kan voeren. Ik ben dakloos. Ik kan geen gesprekken voeren op de slaapzaal van het hotel. Ik kan ook buiten op straat geen inhoudelijk gesprek voeren. Ook niet bij de bibliotheek van dat stoort mensen. Ik sprak met haar af dat ik naar de Straatalliantie zou gaan en dat zij mij daar zou bellen.

Vanwege de onbetrouwbaarheid van de gemeente Amsterdam had ik niet verwacht dat Nynke mij echt zou opbellen maar ze belde inderdaad op. Nynke zei dat er natúúrlijk ook daklozenopvang voor mij was. Ze was helemaal thuis in het daklozenlandschap. Ze kende elke organisatie en er was volgens Nynke voor iedereen daklozenopvang. Ze zou de hele zaak gaan uitzoeken en dan zou ze aan mij laten weten waar ik naar toe kon voor daklozenopvang. Oké, dus die weg moest je bewandelen om aan daklozenopvang te komen. Eerst moet de burger boos worden. Ik was blij dat ik die klacht had ingediend. Zo werkt dat dus. Ik was een en al opluchting nadat ik Nynke had gesproken. Nynke zei dat ze begreep dat het in mijn situatie moeilijk is om geduld op te brengen maar ze vroeg aan mij om toch nog even mijn geduld te bewaren. Ze zou zeker weer contact met mij opnemen. Ik zou proberen mijn geduld te bewaren en rustig een bericht van Nynke afwachten.

Het was eindelijk zover. Mirjam van De Regenboog Groep en ik gingen naar de GGD om over die zelfredzame idioterie te praten. We hadden daar een gesprek met een hele vriendelijke dame die Lotte W. heet. Mirjam vertelde aan Lotte dat ik niet zelfredzaam kàn zijn met mijn 2 negatieve verhuurdersverklaringen. Ik vertelde aan Lotte alles over mijn dakloze situatie. Ik vertelde over alles wat er was voorgevallen tussen mij en de woningcorporaties Ymere en Eigen Haard. Ik vertelde over die beroepsprutsers bij de Huurcommissie. Daar ligt de oorzaak van mijn huidige dakloosheid. Maar die heilige woningcorporaties, die kunnen toch niet het probleem zijn!? Mijn kindertijd werd doorgenomen. De scheiding van mijn ouders. De periode na de scheiding. Mijn moeder die net na de scheiding in haar eentje niet goed voor de kinderen kon zorgen. Mijn vader die in het buitenland woonde. Ik die jong zelfstandig werd. We hebben heel lang stilgestaan bij mijn kindertijd omdat men daar graag de oorzaak van mijn huidige problemen wil zien. Ik vond het best, als ik maar daklozenopvang kreeg want ik kan die hostelkosten niet meer betalen.

Bij het Via Hotel mag je maximaal 30 dagen achter elkaar logeren. Daarna moet je weg. Dat is hun regel. Mijn 30 dagen waren bijna om. Ik moest een ander betaalbaar hostel zoeken. Als je een paar dagen elders logeert dan mag je wel weer terugkeren naar het Via Hotel. Daarna mag je weer maximaal 30 dagen achter elkaar bij het Via Hotel logeren. Mijn ervaring is dat hoe verder een hostel of hotel uit het centrum van Amsterdam ligt hoe goedkoper ze zijn. Ik vond een betaalbare slaapplaats bij Hello I’m Local in Haarlem.